پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٦ - سقيفه از ديدگاه امام عليه السلام

د- گردهمايى سقيفه زمينه مناسبى ايجاد كرد تا وجود امت و آراء آنان ناديده گرفته شود چنان‌كه يك‌بار ديگر اين مسأله در زمان تعيين جانشينى عمر، و بار سوّم هنگام مرگ عمر در شورايى كه وى بر مسلمانان تحميل كرد، تجسم يافت.

سقيفه از ديدگاه امام عليه السّلام‌

امام على عليه السّلام هيچگونه طمعى به دست‌يابى و تكيه زدن بر مسند خلافت نداشت. تمام سعى و تلاش وى در جهت تحكيم پايه‌ها و اركان اسلام و گسترش آن و سربلندى دين و دينداران و بيان عظمت و سيره و رفتار رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم و تشويق مردم در جهت پيمودن راه آن بزرگوار انجام مى‌پذيرفت.

امام عليه السّلام با اشتغال به انجام مقدمات خاكسپارى و نماز و دفن رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در انديشه‌اش خطور نمى‌كرد كه روزى خلافت از او سلب شود زيرا وى از ناحيه خدا و رسولش شايسته چنين مقامى بود.

ولى آن‌چه را مردم در دل نهان داشتند با سفارشاتى كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم در غزوه احد و حنين، بر آن تأكيد كرده بود منافات داشت و آز و طمع رسيدن به قدرت، آنان را واداشت تا در پى به‌دست‌آورى حاكميتى غير حق برآيند.

بدين ترتيب، همان‌گونه كه در شدايد و سختى‌هاى زمان حيات پيامبر، آن بزرگوار را تنها گذارده و از اطرافش پراكنده شدند اين بار نيز بى‌آن‌كه جنازه مطهرش را به خاك بسپارند، آن را رها ساخته و در پى كسب قدرت برآمدند.

خبر گردهمايى سقيفه به خانه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم كه على عليه السّلام و بنى هاشم و ياران مخلص و باوفاى حضرت پيرامون جسم شريف رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در آن گرد آمده بودند رسيد. عباس عموى پيامبر به على عليه السّلام گفت: برادرزاده! دستت‌