پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٤ - على عليه السلام و پيامبر در آخرين لحظات

يافت و نشانه‌هاى احتضار در او پديدار و زمان خارج شدن روح از پيكر مقدسش فرا رسيد، ازاين‌رو، به على عليه السّلام فرمود:

(على جان!) سرم را در دامان خود قرار ده، زيرا فرمان الهى رسيده است، هرگاه روح از بدنم مفارقت كرد آن را با دست خود برگير و بر صورت خويش بكش و آن‌گاه مرا رو به قبله نما و تجهيز كن و قبل از همه مردم بر بدنم نماز بگزار و تا پيكرم را در خاك نهان مى‌سازى، از من جدا مشو، و از خداى متعال يارى بخواه.[١]

پيامبر عظيم الشأن اسلام پس از آن‌كه رسالت خويش را به بهترين شكل ممكن انجام داد، در حالى كه خشنود و مورد خشنودى بود در جوار پروردگار خويش قرار گرفت و پس از خود، مسير را براى امت روشن ساخت، على بن ابى طالب عليه السّلام در تمام لحظات، سايه‌وار در پى آن حضرت بود و در تمام دوران رسالت مباركش، چونان شاگردى از آموزگار خود متابعت و پيروى مى‌كرد.

[١] . ارشاد مفيد ١/ ١٨٦.