پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٩ - پس از جنگ«احد»

٢. او پرچمداران مشركان را يكى پس از ديگرى به قتل رساند و با اين كار تدبير نظامى و شجاعت بى‌نظير خود را به نمايش گذاشت و بدين وسيله پراكندگى و شكافى در صفوف مشركان ايجاد كرد كه در همان آغاز جنگ سبب شكست آنان گشت.

٣. وى در كنار رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم ثابت قدم ماند و با وجود فرار مردم از اطراف پيامبر، هم‌چنان استوار ايستاد و اين عمل، دليل بر ايمان كامل او به اين نبرد و حاكى از ژرفاى اعتقاد و ايمانى بود كه در عمق جانش ريشه داشت.

٤. امام على عليه السّلام حامى و پشتيبان رسول صلّى اللّه عليه و اله و سلم بود و دشمنانى را كه قصد كشتن پيامبر را داشتند از او دفع و چونان زره‌اى ستبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم را از هرگونه آسيبى محافظت مى‌كرد و اين كار بيانگر علاقه شديد او به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم و تلاش و فداكارى‌اش در حفظ سلامتى آن حضرت بود.

٥. بيشتر كشته‌هاى مشركان در آن روز به دست با كفايت امير مؤمنان به هلاكت رسيدند[١] و اين خود دليل بر توان رزمى فوق‌العاده و قدرت و شجاعت آن بزرگ‌مرد به شمار مى‌آيد.

٦. حضرت سجاياى اخلاقى و ارزش‌هاى انسانى والايى را در آن نبرد از خود نشان داد و آن‌گاه كه طلحة بن ابى طلحه در عرصه كارزار عورت خود را آشكار ساخت، امام عليه السّلام به جهت شرم و حيا و بزرگوارى، از كشتن او صرف نظر كرد.

٧. امام على عليه السّلام در اين جنگ همواره در كنار پيامبر قرار داشت و به گونه‌اى به او نزديك بود كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم او را متوجه مى‌ساخت‌

[١] . ارشاد ٨٢ فصل ٣٣ باب ٢٠.