دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٢ - ٢ سرداب غيبت

جا ظهور خواهد كرد،[١] عقايد پيروان اهل بيت عليهم السلام را در باره مهدويت را به تمسخر گرفته‌اند. ابن خلدون در انتقاد به عقايد اماميّه مى‌نويسد:

گمان مى‌كنند كه امام دوازدهم- يعنى محمّد بن حسن عسكرى- كه او را «مهدى» لقب مى‌دهند، در سردابى در حلّه وارد شد و از آن جا غيبت كرد و در آخر الزمان قيام مى‌كند و زمين را از عدل و داد پُر مى‌كند و اشاره آنان به حديثى است كه در كتاب ترمذى در باره مهدى آمده است. شيعيان تا كنون انتظار او را مى‌كشند و بدين جهت او را «مُنتظَر» مى‌نامند. آنان هر شب پس از نماز مغرب بر در سرداب مى‌ايستند، در حالى كه با خود مركبى همراه دارند. او را صدا مى‌زنند و او را به خروج و قيام فرا مى‌خوانند تا اين كه آسمان از ستاره‌ها پُر شود و سپس باز مى‌گردند تا شب بعد و اين رويّه هميشگى آنان است.[٢]

[١]. سمعانى( م ٥٦٢ ق) مى‌گويد:« سرّ من رأى: و بها السرداب المعروف فى جامعها الذى تزعم الشيعة أنّ‌مهديهم يخرج منه؛ سرّ من رأى‌: سردابى معروف در مسجد جامع آن است كه شيعيان گمان مى‌كنند مهدى‌[ موعود] از آن جا قيام مى‌كند»( الأنساب: ج ٣ ص ٢٠٢).

[٢]. تاريخ ابن خلدون: ج ١ ص ٢٤٩.