دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧ - سه موارد ديگر

است ماند و در بعضى ايّام در مقام با احترام حضرت امام صاحب العصر و الزمان معتكف گشت.[١]

از اين گزارش معلوم مى‌شود كه در اواخر سده دهم هجرى، اين مكان به نام مقام امام زمان عليه السلام مطرح بوده است.

٤. راوى داستان، حسن بن مثله است كه در كتب رجال و تراجم، شرح حالى از او نيامده است و احوالش معلوم نيست.

بر اساس مطالب يادشده، از نظر تاريخى نمى‌توان اين داستان را تأييد كرد و جالب آن است كه تنها كتيبه به جاى مانده از ساخت مسجد، به سال ١١٦٧ ق برمى‌گردد كه در قالب شعرى به نام آقا على اكبر، بانى ساخت يا تعمير مسجد، موجود است.[٢]

با اين همه، چند نكته را نبايد از نظر دور داشت:

١. خواندن نماز تحيت و نيز خواندن نماز امام زمان عليه السلام‌[٣] در اين مكان به عنوان مسجد، نه تنها منعى در آن نيست، بلكه فى حد نفسه، مطلوب است.

برخى از بزرگان شيعه نيز بر همين بُعد تأكيد داشته‌اند. آية اللَّه مكارم شيرازى از مراجع تقليد فرموده‌اند:

من تعجب مى‌كنم از كسانى كه باز هم در باره مسجد جمكران منفى‌بافى مى‌كنند.

ما مى‌گوييم حسن بن مثله جمكرانى‌اى بود يا نبود؛ امّا مسجدى هست كه نام امام زمان در آن برده مى‌شود و عبادتى هست كه عبوديت خالص است؛ صد مرتبه «اياك نعبد و اياك نستعين»، چنين عبادتى چنان جذابيتى ايجاد كرده كه هفته‌اى صدها هزار نفر و در ايام مخصوص، ميليون‌ها نفر به اين مكان مى‌روند.

كدام عقل اجازه مى‌دهد كه با اين چنين مركز مؤثّرى مخالفت كنند؟ بخصوص كه آن مسئله تاريخى در خواب نبوده و در بيدارى اتفاق افتاده. اين مسئله را علماى‌

[١]. ر. ك: ديروز و امروز قم: ص ١٩١( به نقل از: خلاصة التواريخ: ج ٢ ص ١٠١٩).

[٢]. ر. ك: گنجينه آثار قم: ج ٢ ص ٣٠٧.

[٣]. در باره اين نماز حاجت، ر. ك: ج ٦ ص ٢٤٩.