دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤ - ٧/ ١ توضيحى در باره امامت در خردسالى

اعم از شيعه و اهل سنّت، آن را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند و ديگرى، اثبات ولادت امام مهدى بر پايه شواهد و ادلّه‌اى اطمينان‌آور كه شيعيان بر آنها اتّفاق نظر دارند وبرخى از اهل سنّت نيز آن را پذيرفته‌اند. آرى! در باره امامت در كودكى، از پيامبر صلى الله عليه و آله و از طريق اهل سنّت حديثى نقل نشده و اختلافى مبنايى در ميان شيعه و اهل سنّت وجود دارد.

نيز اين كه گفته‌اند كودك از نظر دينى و شرعى محجور است و در اموال و امور خود نمى‌تواند تصرّف كند، چه رسد به داشتن حقّ تصرّف درامور عمومى و ديگران، پاسخش روشن است؛ زيرا كسانى كه از امامت در خردسالى سخن مى‌گويند، بر اين عقيده اند كه وى تنها از نظر جسمى و سنّى خردسال است، و گرنه از جهت ادراك و اراده- كه دو ركن امامت و پيشوايى اند-، به كمال رسيده است، چنان كه شيخ مفيد بدان تصريح كرده بود كه خداوند در زمان حيات پدرش، عقل او را كامل كرد و به وى حكمت و فصل الخطاب بخشيد و با اين صفات، از ديگران ممتاز شد. بنا بر اين، سخن از امامت كودكِ محجور و ممنوع التصرّف نيست. سخن از امامت كسى است كه خداوند به قدرت الهى، اين توانايى را به وى بخشيده است، چنان كه به عيسى عليه السلام و يحيى عليه السلام بخشيد.

ضمناً اين نكته روشن است كه خصوصيات و ويژگى‌هاى طبيعى كودكان، يكسان نيست و برخى كودكان، توانمندى‌هاى خدادادى بيشترى دارند و آمادگى آنان براى رشد و به فعليت رسيدن استعدادهايشان فراتر از معمول است و قاعدتاً تفضّل الهى براى داشتن مقامات معنوى از سنخ امامت، به چنين كودكانى تعلّق مى‌گيرد.