مى‌فرستد، كه اگر فرستادگانى از غير آنان و با چهره‌اى ديگر مى‌فرستاد، مردم از آنها مى‌گريختند و چيزى را از آنان نمى‌پذيرفتند؛ امّا چون از جنس آنان بودند و نزد ايشان آمدند و مانند مردم، غذا خوردند و در كوچه و بازار راه رفتند، به آنها گفتند: شما انسان‌هايى مانند ما هستيد و چيزى را از شما نمى‌پذيريم، مگر آن كه معجزه‌اى بياوريد كه ما مانند آن را نتوانيم بياوريم و بفهميم كه تنها شما و نه ما قدرت اختصاصى انجام آن را داريد. پس خداوند عز و جل معجزاتى برايشان قرار داد كه مردم از آنها عاجزند.

يكى از آنها پس از هشدار و اتمام حجّت، طوفان را آورد و همه طغيان‌گران و نافرمانان غرق شدند. يكى از آنها به آتش افكنده شد؛ امّا آتش بر او سرد و سلامت گرديد. يكى از آنها از دل سنگ سخت، شتر مادّه‌اى بيرون آورد و از پستانش شير جارى كرد. براى برخى از آنها دريا را شكافت و چشمه‌هايى از دل سنگ بيرون كشيد و چوب‌دستى خشكش را مارى كرد كه همه دروغ‌هاى آنها را بلعيد. يكى از آنها، كور مادرزاد و پيسى را شفا داد و به اذن خدا، مرده‌ها را زنده كرد و از آنچه مى‌خوردند و آنچه در خانه‌هايشان مى‌اندوختند، باخبرشان ساخت، و براى برخى هم ماه را دو پاره كرد و چارپايان را مانند شتر و گرگ و ديگر حيوانات را براى او به سخن در آورد.

پس هنگامى كه پيامبران، مانند اين چيزها را آوردند و مردم از كار ايشان و آوردن مانند آن، عاجز ماندند، از تقدير الهى و لطف و حكمت او به بندگانش، اين بود كه پيامبران را با اين قدرت و معجزه‌ها، گاه غالب و گاه مغلوب و گاه چيره و گاه در چنگال زورگويان، اسير قرار دهد، و اگر خداوند، آنها را در همه حال، چيره و غالب قرار مى‌داد و آنان را مبتلا نمى‌نمود و نمى‌آزمود، مردم آنها را به جاى خداوند، خدايان خود مى‌گرفتند و فضيلت صبرشان بر بلا و آزمايش و آزمون نمايان نمى‌شد.

اما خداى عز و جل حالت‌هاى آنان را در اين باره، مانند حالت‌هاى ديگران قرار داد تا در محنت و بلا، شكيبا و در عافيت و چيرگى بر دشمنان، سپاس‌گزار باشند و در همه حالت‌هايشان فروتن و نه گردن‌كش و زورگو باشند و بندگان بدانند كه آنان عليهم السلام خدايى دارند كه آفريدگار و مدبّر ايشان است تا او را بندگى كنند و فرستادگانش را فرمان برند و حجّت خدا را بر كسانى تمام كند كه در فضيلت ايشان از حد در مى‌گذرند و ربوبيت را برايشان ادّعا مى‌كنند و يا در برابر آنچه فرستادگان و پيامبران آورده‌اند، لجبازى‌