دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - وفات
٦٣٩. الغيبة، طوسى- به نقل از ابو الحسين بن تمام[١]-: عبد اللَّه كوفى، خادم شيخ حسين بن روح، برايم نقل كرد: پس از آن كه ابن ابى عذاقر نكوهش شد و [از ناحيه مقدّسه] لعنت شد، از شيخ ابو القاسم، وضعيت نوشتههاى او را جويا شدند و پرسيدند: با كتابهاى او چه كنيم كه خانههايمان از آنها پر است؟
ابو القاسم گفت: همان چيزى را مىگويم كه امام حسن بن على عسكرى- كه درودهاى خدا بر هر دوى آنان باد- در پاسخ به سؤالى مشابه فرمود. در باره كتابهاى بنى فضّال پرسيدند: با كتابهايشان چه كنيم كه خانههايمان از آنها پر است؟ امام- كه درودهاى خدا بر او باد- فرمود: «آنچه را روايت كردهاند، بگيريد و آنچه را نظر دادهاند، رها كنيد».[٢]
٦٤٠. كمال الدين- به نقل از محمّد بن ابراهيم بن اسحاق طالقانى-: به همراه گروهى كه على بن عيسى قيصرى هم ميان آنان بود، نزد شيخ ابو القاسم، حسين بن روح- كه خدا روحش را پاك بدارد- بوديم. مردى به سوى او برخاست و به او گفت: مىخواهم در باره چيزى از تو بپرسم. گفت: آنچه مىخواهى، بپرس.
مرد گفت: به من بگو: آيا حسين بن على، ولىّ خدا بود؟
گفت: آرى. پرسيد: به من بگو: آيا قاتل او دشمن خدا بود؟ گفت: آرى.
مرد پرسيد: آيا جايز است كه خداى عز و جل، دشمنش را بر وليّش مسلّط كند؟
ابو القاسم حسين بن روح- كه خدا روحش را پاك بدارد- به او گفت: آنچه را به تو مىگويم، بفهم. بدان كه خداى عز و جل آشكارا و مستقيم با مردم سخن نمىگويد؛ بلكه خداى بزرگ باشكوه، فرستادگانى را به سان انسانىهايى از جنس و دسته خودشان، به سوى آنان
[١]. ابو الحسين محمّد بن على بن فضل بن تمام كوفى: به دليل اين كه مسكينان او را گرامى مىداشتند، ملقّب به« سكّين» بود. ثقه، عين، داراى اعتقاد صحيح، خوشقلم، و پُرروايت و صاحب كتاب است. از مشايخ صدوق است. شيخ طوسى در وصف كتاب الفرج فى الغيبة، تعبير« حسن كبير» به كار برده است و در رجالش وى را در زمره كسانى شمرده كه از ائمّه عليهم السلام روايت نقل نكردهاند. در سال ٣٤٠، تلّعكبرى از او روايت شنيده و اجازه روايت كتابهايش را دريافت نموده است( ر. ك: رجال النجاشى: ج ٢ ص ٣٠٥ ش ١٠٤٧، رجال الطوسى: ص ٤٤٣ ش ٦٣٢٠، الفهرست، طوسى: ص ٢٤٠ ش ٧١٣، رجال ابن داوود: ص ٣٢٦ ش ١٤٢٩، قاموس الرجال: ج ٩ ص ٤٥٥ ش ٧٠٦٥، معجم رجال الحديث: ج ١٧ ص ٣٦٣- ٣٦٢).
[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٣٨٩ ح ٣٥٥، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٥٨.