دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٧ - ٣/ ١ بقاى نظام جهان

كه خداوند متعال، بر بندگان، خشم گرفته باشد».

فرمود: «نمى‌ماند؛ زيرا در آن صورت، فرو مى‌ريزد».[١]

٥٧٣. علل الشرائع‌- با سندش به نقل از محمّد بن فضيل-: از امام رضا عليه السلام پرسيدم: مى‌شود زمين باشد و امامى در آن نباشد؟

فرمود: «نه. در اين صورت، اهل خود را مى‌بلعد».[٢]

٥٧٤. الكافى‌ (با سندش به نقل از ابو هراسة-: امام باقر عليه السلام فرمود: «اگر لحظه‌اى، وجود امام از زمين برداشته شود، زمين، اهل خود را همان گونه به لرزه مى‌اندازد كه امواج دريا، دريانشينان را».[٣]

٥٧٥. كمال الدين‌- با سندش به نقل از صفوان بن يحيى-: امام كاظم عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، از زمانى كه آدم عليه السلام در گذشت، خداوند، هيچ سرزمينى را وا ننهاده، مگر آن كه در آن، امامى بوده كه به واسطه او مردم به خدا ره‌نمون شوند و او حجّت خدا بر بندگان خدا باشد، و هر كس او را رها كند، گم‌راه مى‌شود و هر كس همراه او شود، نجات مى‌يابد، و اين بر خداوند، فرض است».[٤]

٥٧٦. كمال الدين‌- با سندش به نقل از يزيد كناسى-: امام باقر عليه السلام [به من‌] فرمود: «اى ابو خالد! از روزى كه خداوند، آدم عليه السلام را آفريد و او را در زمين ساكن كرد، حتّى يك روز، زمين، بدون حجّت خدا بر مردم نبوده است».[٥]

[١]. الكافى: ج ١ ص ١٧٩ ح ١٣( با سند معتبر)، علل الشرائع: ص ١٩٨ ح ٢٠، عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ١ ص ٢٧٢ ح ٣، الغيبة، نعمانى: ص ١٣٩ ح ١١، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٢٨ ح ٤٢.

[٢]. علل الشرائع: ص ١٩٨ ح ١٧، عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ١ ص ٢٧٢ ح ١، كشف الغمّة: ج ٣ ص ٨٣، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٢٧ ح ٣٩.

[٣]. الكافى: ج ١ ص ١٧٩ ح ١٢، كمال الدين: ص ٢٠٢ ح ٣ وص ٢٠٣ ح ٩، بصائر الدرجات: ص ٤٨٨ ح ٣، الغيبة، نعمانى: ص ١٣٩ ح ١٠، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٣٤ ح ٥٦.

[٤]. كمال الدين: ص ٢٢٠ ح ٣( با سند صحيح) و ص ٢٣٠ ح ٢٨، علل الشرائع: ص ١٩٧ ح ١٣، الإمامة و التبصرة: ص ١٦٢ ح ١٥( در سه منبع اخير با عبارات مشابه، به نقل از ذريح، از امام صادق عليه السلام)، ثواب الأعمال: ص ٢٤٥ ح ٢، المحاسن: ج ١ ص ١٧٥ ح ٢٧٢( هر دو منبع به نقل از ابو حمزه، از امام صادق عليه السلام)، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٢٣ ح ٢٧.

[٥]. كمال الدين: ص ٢٣٣ ح ٣٩( با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٤٣ ح ٨٦.