٥٣٥. كمال الدين‌- با سندش به نقل از احمد بن اسحاق بن سعد اشعرى‌[٢]-: بر ابو محمّد، امام حسن عسكرى عليه السلام وارد شدم و مى‌خواستم از جانشينِ پس از او بپرسم كه بدون مقدمّه فرمود: «اى احمد بن اسحاق! خداوند- تبارك و تعالى- زمين را از آغاز خلقت آدم عليه السلام تا قيام قيامت، از حجّت خداوند بر خلقش، خالى نمى‌گذارد و به خاطر او بلا را از اهل زمين، دور مى‌كند و باران فرو مى‌فرستد و بركات زمين را بيرون مى‌كشد».

به ايشان گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! امام و جانشينِ پس از تو كيست؟

ايشان به سرعت برخاست و به درون اتاق رفت و سپس بيرون آمد، در حالى كه پسرى سه‌ساله بر دوشش بود و صورت او، ماه شب چهارده مى‌نمود. آن گاه به من فرمود: «اى احمد بن اسحاق! اگر نزد خداى عز و جل و حجّت‌هاى او، محترم و عزيز نبودى، اين فرزندم را به تو نشان نمى‌دادم. او همنام و هم‌كنيه پيامبر خداست. او زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از ظلم و ستم پر شده است. اى احمد بن اسحاق! او در اين امّت، مانند خضر و ذو القرنين است. به خدا سوگند، او چنان غايب مى‌شود كه تنها كسى از هلاك شدن نجات مى‌يابد كه خداى عز و جل او را بر اعتقاد به امامتش استوار و در آن روزگار به دعا براى تعجيل در فَرَجش، موفّق بدارد».

پرسيدم: اى مولاى من! آيا نشانه‌اى هست كه دلم به آن آرام گيرد؟ آن كودك سه‌ساله با زبان شيواى عربى گفت: «من باقى نهاده [حجّت‌هاى‌] خدا در زمين و انتقام گيرنده از دشمنان خدا هستم. اى احمد بن اسحاق! پس از رسيدن به اصل، دنبال نشانه مگرد».

شاد و خوش حال بيرون آمدم و فردا دوباره به سوى امام عليه السلام باز گشتم و به ايشان گفتم:

[١]. علل الشرائع: ص ٢٤٥ ح ٨، كمال الدين: ص ٤٨١ ح ١١، الاحتجاج: ج ٢ ص ٣٠٣، الخرائج و الجرائح: ج ٢ ص ٩٥٦، الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢٣٧( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٩١ ح ٤.

[٢]. ابو على احمد بن اسحاق بن عبد اللَّه اشعرى: بزرگ اهالى قم، نماينده آنان و فردى ثقه بود و احاديثى در شأن‌و صلاحيت او وارد شده است. وى از امام جواد عليه السلام و امام هادى عليه السلام روايت نقل كرده و از اصحاب خاصّ امام عسكرى عليه السلام است. توفيق زيارت امام مهدى عليه السلام را داشته است( ر. ك: ج ٥ ص ٩٢ ح ٨١٠ و اين افراد) رجال النجاشى: ج ١ ص ٢٣٤ ش ٢٢٣ و رجال الطوسى: ص ٣٩٧ ش ٥٨١٧ و الفهرست، طوسى: ص ٧٠ ش ٧٨ و رجال الكشّى: ج ٢ ص ٨٣١ ش ١٠٥١- ١٠٥٣).