احتمالًا ريشه اين نسبت ناروا، سخن برخى از نويسندگان چون گنجى شافعى است كه به پندار خود در دفاع از عقيده به مهدويت، در پاسخ اين شبهه كه «چگونه امام مهدى عليه السلام سال‌ها در سرداب بدون آب و غذا زندگى مى‌كند؟»، زندگى آن امام را به زندگى عيسى عليه السلام تشبيه كرده اند.[١]

امّا بايد توجّه داشت كه گنجى شافعى، پيرو مذهب اهل سنّت است و عدم آشنايى وى با فرهنگ و عقايد شيعه موجب گرديده كه اين افترا را باور كند و به دليل احترامى كه براى عقايد اماميّه قائل است، از آن دفاع نمايد.

٤. افتراى اجتماع همه شب شيعيان در اطراف در سرداب غيبت‌

از همه دروغ‌هاى گذشته خنده‌آورتر، سخن ابن خلدون است كه مى‌گويد:

«شيعيان هر شب بعد از نماز مغرب بر درِ سرداب مى‌ايستند و مركبى را آماده مى‌كنند و امام را صدا مى‌زنند كه خارج شود، تا پاسى از شب بگذرد. سپس باز مى‌گردند تا شب ديگر»،[٢] هر چند متأسّفانه برخى ديگر، اين اتّهام را تكرار كرده‌اند.

گفتنى است كه اكثر قريب به اتّفاق اهل سامرّا از آغاز تا كنون، اهل سنّت‌اند و به آسانى مى‌توان با پرس و جو از آنان به صحّت و سقم چنين دعوايى پى برد.[٣]

يادآور مى‌شويم كه ابن خلدون در اين نقل و نيز در جايى ديگر از كتاب خود، اين اقدام را به شيعيان حلّه نسبت داده است، در صورتى كه كسى جز او، ادّعاى وجود سرداب غيبت در حلّه را ندارد.

[١]. البيان فى أخبار صاحب الزمان( كفاية الطالب): ص ٥٢١. نيز، ر. ك: كشف الغمة: ج ٣ ص ٢٧٨ و ٢٨٣.

[٢]. تاريخ ابن خلدون: ج ٤ ص ٣٩.

[٣]. صاحب كتاب أضواء على السنّة المحمّدية( ص ٢٣٦) از نويسندگان معاصر اهل سنّت، از علّامه عسكرى نقل مى‌كند:« أمّا سرداب الغيبة الذى قيل عنه فى الحلّه أو سامرّاء فلم أسمع بشيعى يقول بغيبة المهدى فيه أو بوجوده فيه أو بخروجه منه؛ امّا سرداب غيبتى كه گفته شده است در حلّه يا سامرّاست. من از هيچ شيعه‌اى نشنيدم كه مهدى عليه السلام در سرداب، غيبت نموده يا در آن جا سكونت دارد و يا از آن جا ظهور مى‌كند». با توجّه به تولّد و سكونت علّامه عسكرى در شهر سامرّا، اين سخن ايشان، بسيار روشنگر است.