پس اگر خون تا پايان عادتش باقى بود و در آخر عادت به كلى قطع شد، بايد غسل كرده نماز بخواند. و همچنين است اگر در پايان عادت، خون ظاهراً قطع شود و پس از استبراء خود را پاك ببيند. ولى اگر خون در پايان عادت قطع نشود و از آن تجاوز نمايد، بنابر اقوى مستحب است استظهار كرده و (تا روشن شدن تكليفش) عبادت را تا ده روز ترك نمايد، هرچند كه اوصاف حيض را داشته باشد و اين استظهار در يك روز (روز اول بعد از عادت) بنابر احتياط، واجب است و در بيشتر از يك روز تا پايان ده روز ترك احتياط به اينكه بين تروك زن حائض و افعال مستحاضه جمع نمايد، سزاوار نيست و در اين صورت اگر از ده روز نگذشت همه آن حيض است و اگر تجاوز كرد حكم آن بعداً مى‌آيد.

مسأله ١٩- اگر بيش از ده روز خون ببيند- كم باشد يا زياد- حيض او با پاكى‌اش (طهرش) مختلط شده است، پس اگر در وقت و عدد داراى عادت باشد بايد خونى را كه در روزهاى عادت ديده اگر چه اوصاف حيض را نداشته باشد حيض قرار داده و بقيه هرچند داراى صفات حيض باشد، استحاضه است، و اگر هيچ‌گونه عادتى- نه وقتيه و نه عدديه- نداشته باشد به اينكه مبتدئه و يا مضطربه در وقت و عدد و يا ناسيه وقت و عدد باشد، پس در صورتى كه رنگ خون مختلف باشد كه مقدارى سياه يا قرمز و مقدارى زرد باشد، بايد به «تميز» رجوع كند، بنا بر اين خونى را كه صفات حيض دارد بايد حيض و غير آن را استحاضه قرار دهد، مشروط بر اينكه آنچه كه داراى صفات حيض است كمتر از سه روز و بيشتر از ده روز نباشد و به شرط آن‌كه خون ديگرى كه داراى صفات حيض باشد پس از خونى كه داراى صفات حيض نبوده و از ده روز كمتر است با خون اول معارض نباشد، مثل آن‌كه پنج روز خون سياه و پنج روز زرد و سپس پنج روز خون سياه ببيند. و اگر خونى كه داراى اوصاف حيض است كمتر از سه روز يا بيشتر از ده روز باشد، در اين صورت به طور مطلق اوصاف خون را ناديده گرفتن و او را فاقد «تميز» دانستن، محل اشكال است و بعيد نيست كه در مثال گذشته لازم باشد خون اول را كه داراى صفات حيض است، حيض قرار داده آن را تا مقدارى كه وظيفه‌اش مى‌باشد- هفت روز طبق روايات و يا مطابق عادت زنان خويشاوند- اضافه يا كم مى‌نمايد (يعنى اگر خون كمتر يا بيشتر از اين وظيفه بود آن را تا مقدار اين وظيفه حيض قرار مى‌دهد). و اگر خون به يك‌