مسأله ١٤- صاحب عادت وقتيه اگر در وقت عادت و قبل از آن، يا در وقت عادت و بعد از آن، يا در وقت عادت و قبل و بعد از آن خون ببيند در صورتى كه در مجموع از ده روز بيشتر نشود همه را حيض قرار مى‌دهد. و اگر از ده روز بيشتر شود فقط روزهاى عادت را حيض و بقيه را استحاضه قرار مى‌دهد.

مسأله ١٥- اگر زنى سه روز متوالى خون ببيند و به مقدار كمتر از ده روز خونش قطع شود، سپس سه روز يا بيشتر خون ببيند، در صورتى كه همه روزهايى كه خون ديده با روزهايى كه در وسط آن‌ها پاك بوده از ده روز بيشتر نباشد تمامى روزهايى كه خون ديده حيض است و روزهاى پاكى وسط هم ملحق به آن است؛ چه آن دو خون يا يكى از آن‌ها اوصاف حيض را داشته باشد يا نداشته باشد، و چه صاحب عادت بوده و آن دو خون يا يكى از آن‌ها با عادتش مصادف شود يا نه، و در صورتى كه مجموع آن دو خون و پاكى ميان آن دو بيشتر از ده روز باشد و هر كدام از آن دو خون و نقاء (پاكى) كمتر از ده روز باشد، پس اگر صاحب عادت است و يكى از آن دو خون در عادت بوده فقط همان را حيض قرار مى‌دهد نه ديگرى را، همچنين اگر قسمتى از روزهاى يكى از آن دو خون در عادت باشد نه ديگرى فقط همان خون را حيض قرار مى‌دهد نه خون ديگرى را. و همچنين اگر صاحب عادت عدديه است و عدد يكى از آن دو خون مساوى عادتش باشد بايد همان را حيض قرار دهد نه ديگرى را، و اين موافقت و مساوات خون با عدد صاحب عادت عدديه، بنابر اقوى مقدم است بر تميز و تشخيص به اوصاف (كه يكى ديگر از راه‌هاى شناخت و اثبات حيض است). و اگر زن صاحب عادت نيست يا هيچ يك از آن دو خون و يا قسمتى از يكى از آن دو در عادت نباشد (در اين صورت) آن خونى را كه داراى صفات حيض است بايد حيض قرار دهد نه ديگرى را. و اگر صاحب عادت وقتيه عدديه است و مقدارى از يكى از آن دو خون در وقت عادت بوده و ليكن عدد ايام خون مساوى عدد عادت نباشد و عدد ايام خون دوم به مقدار عادت بوده و ليكن در غير وقت عادت واقع شود در هر دو خون بايد با جمع بين تروك زن حائض و اعمال مستحاضه احتياط كند. و اگر اوصاف هر دو خون يكى است و هيچ يك از آن دو- نه همه‌اش و نه بعضش- در وقت عادت واقع نشود و مساوى عدد عادت هم نباشد، بنابر احتياط