مسأله ٦- اگر در حضر نمازى از او فوت شود، واجب است آن را به طور تمام- و لو در مسافرت- قضا نمايد، چنانكه اگر نمازى از او در سفر فوت شود، واجب است آن را به طور قصر- و لو در حضر- قضا نمايد.

مسأله ٧- در صورتى كه اول وقت در حضر و در آخر وقت در مسافرت باشد يا عكس آن، نمازى كه از او فوت شود، بنابر اقوى بايد رعايت وقت فوت نماز- يعنى، آخر وقت- را بنمايد؛ پس در فرض اول بايد آن را به طور قصر و در فرض دوم بايد آن را چهار ركعتى قضا كند، لكن ترك احتياط به اينكه در هر دو فرض جمع بخواند سزاوار نيست.

مسأله ٨- مسافرى كه قصد اقامت نكرده، در چهار جا، بين قصر و تمام مخيّر است كه عبارتند از: مسجد الحرام، مسجد النبىّ صلى الله عليه و آله و سلم، مسجد كوفه، و حائر حسينى- على مشرّفه السلام- و تمام خواندن افضل است. و در الحاق دو شهر مكه و مدينه به دو مسجد آن‌ها محل تأمل است، پس احتياط به اينكه در شهرهاى مذكور قصر بخواند ترك نشود. و ساير مساجد و مشاهد به اين‌ها ملحق نمى‌شود. و در اين مساجد بين پشت بام و صحن و جاهاى پايين آن‌ها، مانند بيت الطشت در مسجد كوفه فرقى نيست. و بنابر اقوى تمام روضه شريفه جزء حائر حسينى عليه السلام محسوب مى‌شود، بنا بر اين از طرف بالاى سرتا شبكه‌هاى متّصل به رواق و از طرف پا تا درب متّصل به رواق و از پشت سر تا حد مسجد، جزء حرم است و خالى از قوّت نيست كه مسجد و رواق شريف هم جزء حرم شمرده شود (و مسافر در آنجاها هم مخيّر باشد) ولى ترك احتياط به اينكه در اين دو مورد قصر خوانده شود سزاوار نيست.

مسأله ٩- در چهار موردى كه گفته شد، تخيير در شكسته يا تمام خواندن نماز، استمرارى است، بنا بر اين كسى كه به نيّت قصر شروع به نماز كرده، مى‌تواند به تمام عدول كند و همچنين كسى كه به نيّت تمام شروع نموده مى‌تواند به قصر- مادامى‌كه از محل عدول نگذشته- عدول نمايد، بلكه اگر بدون آن‌كه قصر و يا تمام را از اول نماز در نيّت معيّن كند، مى‌تواند در اثناى آن، يكى از آن دو را اختيار كند.

مسأله ١٠- روزه در موارد تخيير مذكور، به نماز ملحق نمى‌شود، بنا بر اين مادامى‌كه در