ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٩٨ - احكام مسافر

نماز را تمام بخواند، واجب است كه در وقت اعاده كند و در خارج وقت قضا نمايد. و همچنين است اگر حكم مسأله را بداند، ولى موضوع آن را نداند، مثل اينكه خيال كند كه مقصد او به مقدار مسافت نيست و حال آن‌كه مسافت باشد و نماز را تمام بخواند. و اما اگر فراموش كند كه مسافر است و نماز را تمام بخواند، چنانچه در وقت متوجّه شود، واجب است اعاده نمايد و اگر در خارج وقت متوجّه گردد، قضا بر او واجب نيست.

مسأله ٢- بنابر اقوى، آنچه (در مسأله قبل درباره نماز) گفته شد، درباره روزه هم جارى است، پس اگر مسافرى كه نبايد روزه بگيرد، عالماً و عامداً روزه بگيرد، روزه‌اش باطل است و اگر به جهت ندانستن اصل حكم روزه بگيرد، روزه‌اش صحيح است، ولى اگر به جهت ندانستن بعضى جزئيات مسأله يا به جهت جهل به موضوع، روزه گرفته باشد، باطل است، ولى در صورتى كه به جهت فراموشى روزه بگيرد به نماز ملحق نمى‌شود، بنا بر اين قضاى آن واجب است.

مسأله ٣- كسى كه وظيفه‌اش تمام خواندن نماز است، در صورتى كه قصر بخواند نمازش مطلقا باطل است، حتى كسى كه قصد اقامت كرده و نماز را چون نمى‌دانسته است كه حكم او تمام خواندن مى‌باشد، قصر خوانده است.

مسأله ٤- اگر كسى كه فراموش كرده در سفر است، در اثناى نماز يادش بيايد، چنانچه قبل از داخل شدن در ركوع ركعت سوم باشد، بايد نماز را به طور قصر پايان دهد و به همان اكتفا كند و اگر بعد از آن يادش بيايد، نمازش باطل است و اگر حتى براى يك ركعت وقت داشته باشد، واجب است آن را اعاده نمايد.

مسأله ٥- اگر وقت نماز فرا رسد و او در حضر باشد و توانايى خواندن نماز را هم داشته باشد و قبل از آن‌كه نماز بخواند، مسافرت نمايد و از حد ترخّص بگذرد و وقت هنوز باقى باشد، واجب است قصر بخواند. لكن ترك احتياط به اينكه تمام هم بخواند سزاوار نيست. و اگر وقت فرا رسد و او در سفر باشد و قبل از خواندن نماز به حضر بيايد و وقت باقى باشد، واجب است تمام بخواند و احتياط (مستحب) آن است كه قصر هم بخواند.