رنگ بود، زن فاقد «تميز» است، پس اگر خويشانى كه عادتشان يكسان باشد، ندارد بنابر احتياط (واجب)- اگر اقوى نباشد- بايد هفت روز از هر ماه را حيض و بقيه را استحاضه قرار دهد. و اگر خويشانى مانند مادر، خواهر، خاله، عمه و غير اين‌ها دارد و مى‌داند كه عادت آن‌ها يكسان است، زن مبتدئه بايد به آن‌ها رجوع كرده و مقدار عادت آن‌ها را براى خود حيض قرار دهد. و اما زنى كه عادتى پيدا نكرده اگر نزديكانى بدان صورت كه گفته شد دارد و عادت آن‌ها كمتر يا بيشتر از هفت روز باشد بايد در مقدار تفاوت بين عادت آن‌ها و هفت روز، احتياط را ترك ننموده و جمع بين وظايف زن حائض و مستحاضه نمايد.

مسأله ٢٠- بنابر احتياط (واجب)- اگر اقوى نباشد- زنى كه فاقد «تميز» است به محض ديدن خون بايد آن را حيض قرار دهد و با نداشتن نزديكان- بدان صورت كه در مسأله قبل گذشت- بايد هفت روز را حيض قرار دهد، و بعيد نيست با داشتن چنين خويشانى واجب باشد از نظر عدد، مقدار عادت آن‌ها را حيض قرار بدهد. و در هر صورت اگر خون بيش از يك ماه ادامه پيدا كند بايد بين ماه‌ها هماهنگى ايجاد كند، كه اگر در ماه اول، روز اول آن خون ببيند، بايد در ماه‌هاى بعدى هم همان وقت را حيض قرار دهد و اگر در نيمه آن خون ببيند بايد در ماه‌هاى بعدى نيز، وسط ماه را حيض قرار دهد.

مسأله ٢١- زنى كه فقط داراى عادت وقتيه است اگر بيش از ده روز خون ببيند، بايد وقت عادتش را حيض قرار دهد و در عدد، اگر تميزى باشد كه امكان مراعات آن در وقت عادت باشد بايد رجوع به آن تميز نمايد، وگرنه به عادت خويشان نزديكش بدان شرط كه گذشت رجوع كند و با نداشتن چنين نزديكانى يا نبودن شرايطى كه گفته شد، بايد هفت روز را در وقت عادتش حيض قرار دهد. و زنى كه فقط داراى عادت عدديه است، بايد از نظر عدد، عادتش را حيض قرار دهد و از نظر وقت، اگر تميزى باشد كه موافق با عدد باشد، بايد رجوع به آن تميز نمايد و همچنين است اگر خون تميز داشته ولى با عدد عادتش مطابق نباشد كه در اين صورت اگر خون داراى تميز، كمتر از عادتش باشد، بايد تا مقدار عادتش بر آن افزوده و آن را هم حيض قرار دهد، و اگر خون داراى تميز بيشتر از عدد عادتش باشد، بايد فقط به مقدار عادتش حيض قرار دهد. و اگر به هيچ وجه تميز نداشته باشد، بايد- چنان كه گذشت- عدد عادتش را از اول ديدن خون قرار دهد.