ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٥٢٠ - گفتارى در مورد صدّ و حصر

عدد رمى جمره قبلى شك نمايد، چنانچه رمى چهار سنگ را احراز نموده و در بقيه شك دارد، بنابر احتياط (واجب) آن‌ها را كامل مى‌كند، بلكه همچنين است اگر بعد از آن‌كه رمى جمره بعدى را تمام نموده در عدد جمره جلويى شك نمايد. و اگر شك نمايد كه چهار سنگ زده يا كمتر، بايد بنا را بر زدن چهار سنگ بگذارد و بقيه را رمى نمايد.

مسأله ١٢- اگر بعد از گذشتن روز يقين كند كه يكى از جمرات سه‌گانه را نزده است، جايز است كه اكتفا به قضاى رمى جمره عقبه نمايد؛ و احتياط (مستحب) آن است كه رمى همه را قضا نمايد. و اگر بعد از آن‌كه هر سه جمره را رمى كرد به كمبود سه سنگ و يا كمتر از يكى از سه جمره يقين پيدا كند، بايد هر سه جمره را هرچه كه احتمال كسرى مى‌دهد بزند. و اگر در همين فرض به كمبود يكى از آن‌ها از چهار سنگ يقين پيدا كند، بعيد نيست كه اكتفا به رمى جمره عقبه و تكميل كسرى در آن جايز باشد و احتياط (مستحب) آن است كه تمام وظيفه (هفت سنگ) را در مورد جمره عقبه انجام دهد؛ و احتياط بيشتر آن است كه عمل رمى را در هر سه جمره از نو به جا آورد.

مسأله ١٣- اگر بعد از گذشتن روزهاى سه‌گانه، يقين كند كه يكى از روزها را رمى ننموده است و خصوص آن روز را نداند (كه كدام روز بوده است) بايد با مراعات ترتيب، رمى تمام هر سه روز را قضا نمايد؛ اگر چه احتمال داده مى‌شود كه اكتفا به قضاى روز آخر، جايز باشد.

گفتارى در مورد صدّ و حصر

مسأله ١- مصدود كسى است كه دشمن و يا مانند آن، او را از عمره يا حج جلوگيرى كند و محصور كسى است كه بيمارى او را از اين جهت بازدارد.

مسأله ٢- كسى كه براى عمره يا حج محرم شد واجب است كه تمام كند و اگر آن را تمام نكرد در احرامش باقى مى‌ماند، بنا بر اين اگر براى عمره احرام بست و دشمن و نحو آن مانند عمّال دولت يا غير آن‌ها او را از رفتن به مكه جلوگيرى كردند و براى او راهى غير از همان راهى كه مصدود شده نبود، يا بود و ليكن مخارج رفتن از آن راه را نداشت، برايش‌