فراموش كند تا آن‌كه از مكه خارج شود احتياط (واجب) آن است كه آن‌ها را در سال آينده و لو به اينكه نايب بگيرد قضا نمايد. و حكم فراموش كردن بعضى از آن‌ها در جميع آنچه كه گذشت مانند فراموش كردن همه آن‌ها است، بلكه حكم كسى كه در هر سه جمره يا در بعضى از آن‌ها كمتر از هفت سنگ زده باشد بنابر احتياط (واجب) همان حكم فراموش كردن همه آن‌ها است.

مسأله ٩- شخصى كه عذر دارد- مانند مريض و عليل- و كسى كه قدرت بر رمى ندارد مانند طفل، بايد نايب بگيرد و اگر توانايى بر نايب گرفتن هم ندارد مانند بيهوش، بايد ولىّ يا غير او از طرف او رمى نمايد، و احتياط (واجب) آن است كه نايب تا مأيوس شدن از توانايى منوب عنه تأخير بيندازد. و بهتر آن است كه در صورت امكان، شخص صاحب عذر را نزد جمره ببرند و در حضور او رمى نمايند، و در صورت امكان، سنگ را بر دست او گذاشته و با دست او آن را رمى نمايند. پس اگر نايب وظيفه‌اش را انجام دهد سپس عذر برطرف شود، در صورتى كه با يأس از توانايى به نايب، نيابت داده، اعاده بر او واجب نيست وگرنه بنابر احتياط (واجب) اعاده‌اش واجب است.

مسأله ١٠- اگر غير شخص معذور، مانند ولىّ او از برطرف شدن عذر او مأيوس شود، اذن خواستن از او در نيابت، واجب نيست؛ اگر چه احوط (استحبابى) است. و اگر توانايى بر اذن دادن نداشته باشد، اذن خواستن معتبر نيست.

مسأله ١١- اگر بعد از گذشت روز، شك كند كه وظيفه آن روز را انجام داده است يا نه، نبايد اعتنا كند. و اگر بعد از آن‌كه وارد رمى جمره بعدى شده در اصل رمى جمره قبلى و يا در صحت رمى آن شك نمايد نبايد اعتنا به اين شك كند. چنان كه اگر بعد از فارغ شدن و يا گذشتن از آن، در صحت آنچه كه انجام داده شك نمايد بايد بنا را بر صحت آن بگذارد. و اگر قبل از آن‌كه وارد رمى جمره بعدى شود در عدد (سنگ‌هايى كه زده) شك نمايد و احتمال كمبود بدهد واجب است كه آن را رمى نمايد تا (زدن) هفت مرتبه را احراز كند و بنابر احتياط (واجب) حتى در صورتى كه از آن منصرف شده و به چيز ديگرى هم مشغول شده باشد (بايد آن را رمى كند تا يقين نمايد). و اگر بعد از آن‌كه وارد جمره بعدى شد، در