مسأله ٣- اگر ركنى از ركعت‌هاى (نماز) احتياط را فراموش كند يا بر آن بيفزايد، نماز احتياطش باطل است و نبايد احتياط را ترك كند؛ به اينكه نماز احتياط را از نو بخواند، سپس نمازش را اعاده كند.

مسأله ٤- اگر قبل از شروع در نماز احتياط، معلوم شود كه احتياجى به آن نيست، خواندن نماز احتياط، واجب نيست. و اگر بعد از خواندن نماز احتياط معلوم شود (كه احتياجى به آن نبوده است)، نماز مستحبى حساب مى‌شود، و اگر در اثناى نماز احتياط متوجه شود، آن را به قصد نافله تمام مى‌كند، و احتياط (مستحب) آن است كه (در اين صورت) اگر نماز احتياطش يك ركعت ايستاده است، يك ركعت ديگر هم بر آن بيفزايد.

و اگر بعد از فارغ شدن از نماز احتياط معلوم شود كه نمازش ناقص بوده است، چنانچه نقص آن به مقدار نماز احتياطى بوده كه خوانده است- مثل اينكه بين سه و چهار شك نمايد و يك ركعت نماز احتياط ايستاده بخواند و بعد از نماز احتياط، متوجّه شود كه نمازش سه ركعت بوده است- نمازش صحيح است، و احتياط (مستحب) آن است كه (نمازش را) از نو بخواند، البته اين در جايى است كه آنچه را (به عنوان وظيفه شك) انجام داده، مطابق يكى از دو طرف شكش كه طرف نقص آن است باشد- مانند مثال مذكور- وگرنه در جايى كه تنها آن مقدارى كه انجام داده به اندازه نقص باشد (بدون اينكه عمل به وظيفه شك نموده باشد) جبران نماز با نماز احتياط مورد اشكال است، مانند اينكه بين دو و چهار، شك نمايد و بنا را بر چهار بگذارد و يك ركعت نماز احتياط ايستاده اشتباهاً عوض دو ركعت بخواند، سپس معلوم شود كه نمازش يك ركعت نقص داشته است، كه احتياط (واجب) در مثل اين مورد، اعاده نماز است. و اگر نقص نماز بيشتر از نماز احتياط باشد، مثل اينكه بين سه و چهار شك نمايد و بنا را بر چهار بگذارد و نماز احتياط بخواند، سپس معلوم شود كه نقص نمازش دو ركعت بوده است، واجب است كه نمازش را بعد از خواندن يك ركعت يا دو ركعت متّصل به آن اعاده نمايد. و همچنين است اگر نقص نماز كمتر از نماز احتياط باشد، مانند اينكه بين دو و چهار شك كند و بنا را بر چهار بگذارد و دو ركعت نماز احتياط ايستاده بخواند، سپس معلوم شود كه نمازش سه ركعت بوده است، كه بايد يك ركعت متّصل به آن بخواند، سپس نماز را اعاده كند. و اگر در اثناى نماز