اين حال، نماز را تمام كند، نمازش باطل است و همچنين است اگر با همان نيّت، برخى از اجزاى نماز را بخواند سپس به نيّت اوّلش برگردد و به آنچه آورده اكتفا كند. و اگر بدون آن‌كه چيزى از نماز را انجام دهد، به نيّت اوّلش برگردد، نماز باطل نمى‌شود. چنان كه اگر نماز را با همان نيّت تمام كند، يا بعض اجزاى آن را در همان حال بخواند، در حالى كه توجه نداشته است كه آنچه كه گفته شد (كارى كه نماز را باطل مى‌كند) با نماز منافات دارد، بنابر اقوى نمازش باطل نيست و احتياط (مستحب) آن است كه در تمام اين صورت‌ها نماز را تمام كند، سپس اعاده نمايد.

مسأله ١١- اگر در حال نماز شك كند كه اين نماز را به عنوان ظهر نيّت كرده يا به عنوان عصر، در حالى كه مى‌داند نماز ظهر را نخوانده است، اگر وقت مختصّ نماز عصر نباشد، بايد قصد كند كه اين نماز، نماز ظهر باشد و همچنين است بنابر اقوى اگر در خواندن نماز ظهر شك داشته باشد. ولى در وقت اختصاصى نماز عصر چنانچه مى‌داند كه نماز عصر را (هم) نخوانده است، بايد دست از آن نماز بردارد و اگر وقت براى يك ركعت باشد، بايد نماز عصر را از نو شروع كند و بعد از آن، نماز ظهر را قضا نمايد و اگر به اين اندازه وقت نباشد، بايد دست از آن بردارد و هر دو نماز را قضا نمايد و (در اين صورت دوم) احتياطى كه بايد ترك نشود آن است كه اگر برسد قسمتى از يك ركعت را در وقت بخواند، همان نماز را به عنوان عصر تمام كند، سپس هر دو را قضا نمايد. و چنانچه نداند نماز ظهر را خوانده يا نه، بعيد نيست كه جايز باشد به شكّش اعتنا نكند، ليكن احتياط آن است كه نماز ظهر را هم قضا نمايد. و اگر بداند كه قبلًا نماز ظهر را خوانده، بايد از آن نماز دست بكشد و نماز عصر را از نو شروع نمايد. البته اگر خود را مشغول خواندن نماز عصر مى‌بيند و ليكن شك دارد كه از اول آن را به عنوان عصر، نيّت كرده يا به عنوان ظهر، بايد بنا بگذارد كه از اول قصد نماز عصر نموده است.

مسأله ١٢- عدول از نمازى به نماز ديگر در چند مورد جايز است:

از آن جمله: در دو نمازى كه بين آن‌ها ترتيب هست- مثل نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا- در صورتى كه سهواً يا از روى فراموشى قبل از خواندن نماز اول (ظهر يا