ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ١٣ - تقليد

صورت مطابق شدن با واقع يا فتواى مجتهدى كه تقليد از او جايز مى‌باشد، صحيح است.

مسأله ٢١- نظر مجتهد را از سه راه مى‌توان به دست آورد: اول- شنيدن از خود مجتهد دوم- نقل دو يا يك نفر عادل از شخص او و يا رساله‌اش كه به درستى و بى‌غلط بودن آن اطمينان باشد. بلكه شنيدن از يك نفر موثق كه به گفته‌اش اطمينان است ظاهراً كفايت مى‌كند. سوم- مراجعه به رساله مجتهد كه به درستى و بى‌غلط بودن آن اطمينان باشد.

مسأله ٢٢- اگر دو نفر فتواى مجتهد را به اختلاف نقل كنند، بنابر اقوى نقل هر دو از حجّيت ساقط است. خواه در وثاقت مساوى باشند يا نه. و در اين صورت اگر مراجعه به مجتهد يا رساله‌اش ممكن نباشد، بايد مطابق نقلى كه با احتياط موافق است عمل نمايد و يا آن‌كه به احتياط عمل نمايد.

مسأله ٢٣- ياد گرفتن مسائل شرعى كه غالباً مورد ابتلاء است مانند شكيات و سهويات و غير آن‌ها واجب است، مگر آن‌كه اطمينان داشته باشد به چنين مسائلى مبتلا نمى‌شود.

چنان كه ياد گرفتن اجزاى عبادات و شرايط و موانع و مقدمات آن‌ها واجب است. اما اگر اجمالًا بداند كه عمل او داراى تمامى اجزاء و شرايط و فاقد موانع مى‌باشد اين عمل صحيح است، اگر چه تفصيلًا نداند.

مسأله ٢٤- اگر مقلد بداند كه عباداتش را مدتى بدون تقليد انجام داده و مقدار آن را نداند، پس اگر بداند كه آن اعمال را چگونه انجام داده و بداند با فتواى مجتهدى كه به او رجوع كرده يا مى‌توانسته مراجعه كند، موافق است، عباداتش صحيح مى‌باشد. وگرنه اعمال گذشته‌اش را به مقدارى كه يقين دارد بر ذمّه او است، بايد قضا نمايد، اگر چه احتياط (مستحب) آن است كه به اندازه‌اى قضا نمايد كه بر برائت ذمّه خود يقين كند.

مسأله ٢٥- اگر اعمال گذشته‌اش را با تقليد انجام داده ولى نمى‌داند كه تقليدش صحيح بوده يا نه، بنا را بر صحت آن اعمال مى‌گذارد.

مسأله ٢٦- اگر مدتى از بلوغش بگذرد، سپس شك كند كه آيا اعمالش را با تقليد صحيح انجام داده يا نه، جايز است در اعمال گذشته، بنا را بر صحت بگذارد، ولى براى اعمال آينده بايد تقليدش را تصحيح نمايد.