آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥١ - فصل دوازدهم در بيان آنكه حبّ دنيا باعث تشتّت خيال است

نكات صدقات همين كم شدن علاقه به دنيا است، و لهذا مستحبّ است كه انسان چيزى را كه دوست مى‌دارد و مورد علاقه‌اش هست صدقه دهد، چنانچه در كتاب كريم الهى مى‌فرمايد: لَنْ تَنالُوا البِرَّ حَتّى‌ تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّون‌.[٧٩] و اگر علاقه به فخر و تقدّم و رياست و استطالت دارد، اعمال ضدّ آن را بكند و دماغ نفس امّاره را به خاك بمالد تا اصلاح شود.

و بايد انسان بداند كه دنيا طورى است كه هر چه آن را بيشتر تعقيب كند و در صدد تحصيل آن بيشتر باشد، علاقه‌اش به آن بيشتر شود و تأسّفش از فقدان آن روز افزون گردد، گوئى انسان طالب چيزى است كه به دست او نيست.

گمان مى‌كند طالب فلان حدّ از دنيا است، تا آن را ندارد از آن تعقيب مى‌كند و در راه آن تحمّل مشاقّ مى‌كند و خود را به مهالك مى‌اندازد، همين كه آن حدّ از دنيا را به دست آورد، براى او يك امر عادى مى‌شود و عشق و علاقه‌اش مربوط مى‌شود به چيز ديگرى كه بالاتر از آن است و خود را براى آن به زحمت و مشقّت مى‌اندازد و هيچ‌گاه عشقش فروننشيند، بلكه هر دم روز افزون شود و زحمت و تعبش بيشتر گردد. و اين فطرت و جبلّت را هرگز وقوفى نيست. و اهل معرفت با اين فطرت اثبات بسيارى از معارف كنند كه بيان آن از حوصله اين اوراق خارج است و اشاره به بعض اين مطالب در احاديث شريفه شده، چنانچه در كافى شريف از حضرت باقر العلوم (ع) روايت نموده كه «مثل حريص به دنيا مثل كرم ابريشم است كه هر چه به دور خود آن را بيشتر مى‌پيچد از خلاص شدن دورتر شود تا آن كه از اندوه بميرد.»[٨٠] و از حضرت صادق عليه السلام مروى است كه «مثل دنيا مثل آب دريا است كه هر چه انسان تشنه از آن بخورد تشنه‌تر گردد تا او را بكشد.»[٨١]

[٧٩] -« به نيكويى( و احسان خدا) نمى‌رسيد تا آنكه از آنچه دوست مى‌داريد انفاق كنيد.»( آل عمران- ٩٢)

[٨٠] - اصول كافى، ج ٣، ص ٢٠٢،« كتاب الايمان و الكفر»،« باب ذمّ الدّنيا و الزّهد فيها»، حديث ٢٠. و« باب حبّ الدنيا و الحرص عليها»، حديث ٧.

[٨١] - منبع پيشين، حديث ٢٤.