آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥٨ - فصل دوم

متعلّقا في صلاته بشي‌ء دون اللّه تعالى، فهو قريب من ذلك الشّي‌ء بعيد عن حقيقة ما اراد اللّه منه في صلاته. قال اللّه عزّ و جلّ: «ما جَعَل اللَّه لرجل من قلبين في جوفه.» و قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله: قال اللّه تعالى: لا اطّلع على قلب عبد فاعلم فيه حبّ الاخلاص لطاعتى لوجهى و ابتغاء مرضاتى، الّا لولّيت تقويمه و سياسته.

و من اشتغل بغيرى، فهو من المستهزئين بنفسه، و مكتوب اسمه في ديوان الخاسرين.[٥٦٧] در اين حديث شريف جمع بين بيان اسرار و آداب فرموده. و تفكّر در آن، طرقى از معرفت به روى سالك إلى اللّه باز كند، و تأبّى و جحود منكرين را درهم مى‌شكند، و تأييد و تشييد اولياء عرفان و اصحاب ايقان را مى‌فرمايد، و حقيقت انس و خلوت با حق و ترك غير حق تعالى را گوشزد فرمايد.

مى‌فرمايد: «به خدا قسم، زيان نبيند كسى كه حقيقت سجده را به جاى آورد، و لو در عمر يك مرتبه. و روى رستگارى نبيند كسى كه در اين حال كه ترك غير است با حق خلوت كند، ولى شبيه به خدعه‌كنندگان باشد كه صورتا در خلوت و انس است ولى حقيقتا غافل از حق و از آنچه خداى تعالى براى ساجدان مهيّا فرموده كه آن انس با حق است در اين عالم و راحت است در آن عالم. و دور نيفتد از خداوند هرگز كسى كه نيكو تقرّب جويد به حق تعالى در سجود، و نزديك نشود به حق تعالى هرگز كسى كه اسائه ادب كند در سجود و حرمت آن را ضايع نمايد به اينكه قلب خود را به غير حقّ متعلّق كند در حال سجود. اكنون كه شمه‌اى از سرّ سجود را دانستى، سجود كن سجده كسى كه متواضع و ذليل است در پيشگاه قدس حق تعالى، و نظر به حال نقص و بينوايى خود كن، بدان كه خلق شدى از خاكى كه پايمال خلايق است، و از نطفه‌اى كه همه كس از او اجتناب و استقذار كند، و تكوين شده در صورتى كه شي‌ء مذكورى نبوده. و خداى تعالى معنى سجود را سبب تقرّب به خود

[٥٦٧] - مصباح الشّريعة،« الباب السّادس عشر، فى السجود.»