وِفادَتَهُ، فَقالَ سُبْحانَهُ: وَ لِلَّهِ عَلَی النّاسِ حِجُّ الْبَیتِ مَنِ اسْتَطاعَ الَیهِ سَبیلًا وَ مَنْ کفَرَ فَانَّ اللَّهَ غَنِی عَنِ الْعالَمینَ.

[و زیارت خانه محترم و شکوهمند خود را که قبله مردم قرار داده بر شما واجب نمود، که حاجیان مانند شتران تشنه به آب رسیده به آن در میآیند، و چون کبوتران مشتاق آشیانه به آن روی میآورند. و خدای سبحان حج را نشانه خاکساری بندگان در برابر عظمت او، و اعترافشان به عزت خداوندیاش قرار داد، و از میان آفریدگانش شنوندگانی را برگزید که دعوتش را پاسخ گفتند و سخن او را تصدیق نمودند، و در جاهایی که پیامبران او به عبادت برخاستند ایستادند، و شباهتی با فرشتگانی که گرداگرد عرش میگردند پیدا نمودند، در تجارتخانه عبادت او سودها میجویند و به وعدهگاه آمرزش او شتابان روی میآورند. خدای سبحان کعبه را نشانه اسلام و حرم امن پناهندگان قرار داد. زیارتش را واجب، رعایت حقش را لازم و رفتن به سویش را بر شما حتم گردانید، و فرمود: و حق خداوند بر مردم است بر آنان که توانایی رفتن دارند که زیارت آن خانه کنند، و هرکه با نرفتن خود کفر ورزد بداند که خداوند از همه جهانیان بینیاز است.]

٢٨. نهجالبلاغه، حکمت ٢٥٢:

فَرَضَ اللَّهُ الْایمانَ تَطْهیراً مِنَ الشِّرْک وَ الصَّلوةَ تَنْزیهاً عَنِ الْکبْرِ وَ الزَّکوةَ تَسْبیباً لِلرِّزْقِ وَ الصِّیامَ ابْتِلاءً لِاخْلاصِ الْخَلْقِ وَ الْحَجَّ تَقْرِبَةً [١] لِلدّینِ وَ الْجِهادَ عِزّاً لِلْاسْلامِ وَ الْامْرَ بِالْمَعْروفِ مَصْلَحَةً لِلْعَوامِّ وَ النَّهْی عَنِ الْمُنْکرِ رَدْعاً لِلسُّفَهاءِ وَ صِلَةَ الرَّحِمِ مَنْماةً لِلْعَدَد وَ الْقِصاصَ حَقْناً لِلدِّماءِ وَ اقامَةَ الْحُدودِ اعْظاماً لِلْمَحارِمِ وَ تَرْک شُرْبِ الْخَمْرِ تَحْصیناً لِلْعَقْلِ وَ مُجانَبَةَ السَّرِقَةِ ایجاباً لِلْعِفَّةِ وَ تَرْک الزِّنا تَحْصیناً لِلنَّسَبِ وَ تَرْک اللِّواطِ تَکثیراً لِلنَّسْلِ وَ الشَّهاداتِ اسْتِظْهاراً عَلَی الْمُجاحَداتِ وَ تَرْک الْکذِبِ تَشْریفاً لِلصِّدقِ وَ السَّلامَ اماناً

[١]. تَقْوِیةً (خ)