مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٤ - کعبه و نقش اجتماعی آن
امن قرار ده و من و فرزندانم را از پرستش بتها بدور دار. پروردگارا، آن بتها موجب گمراهی بسیاری از مردم شدهاند، پس هرکه مرا پیروی کند از من است و هرکه مرا نافرمانی کند همانا تو بسیار آمرزنده و مهربانی.
پروردگارا، من برخی از فرزندانم (اسماعیل و اولاد آینده او) را در درهای خشک و بیگیاه نزد خانه محترم و پرشکوه تو جای دادم، پروردگارا برای آنکه نماز را بپا دارند، پس تو هم دلهای مردمی را چنان ساز که به سوی آنان گراید، و از میوهها (ی گوناگون سایر سرزمینها) روزی آنان کن، باشد که سپاس گزارند. پروردگارا همانا تو میدانی آنچه را که ما پنهان میداریم و آنچه را که آشکار میکنیم، و هیچ چیزی در زمین و آسمان بر خدا پنهان نیست. سپاس و ستایش خدایی را که به من در سر پیری اسماعیل و اسحاق را بخشید، همانا پروردگارم شنوای دعاست. پروردگارا مرا برپادارنده نماز گردان و از فرزندانم نیز، و پروردگارا دعای مرا بپذیر.]
٧. وسائل، جلد ٢، صفحه ١٣٦، حدیث ١٥:
فِی العلل وَ عیونالاخبار بِاسانیدَ تَأْتی عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شاذانَ عَنِ الرِّضا علیه السلام فی حَدیثٍ طَویلٍ قالَ: انَّما امِروا بِالْحَجِّ لِعِلَّةِ الْوِفادَةِ الَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ طَلَبِ الزِّیادَةِ وَ الْخُروجِ مِنْ کلِّ مَا اقْتَرَفَ الْعَبْدُ تائِباً مِمّا مَضی مُسْتأْنِفاً لِما یسْتَقْبِلُ مَعَ ما فیهِ مِنْ اخراجِ الْامْوالِ وَ تَعَبِ الْابْدانِ وَ الْاشْتِغالِ عَنِ الْاهْلِ وَ الْوَلَدِ وَ حَظْرِ النَّفْسِ عَنِ اللَّذّاتِ شاخِصاً فِی الْحَرِّ وَ الْبَرْدِ ثابِتاً عَلی ذلِک دائِماً، مَعَ الْخُضوعِ وَ الْاسْتِکانَةِ وَ التَّذَلُّلِ مَعَ ما فی ذلِک لِجَمیعِ الْخَلْقِ مِنَ الْمَنافِع لِجَمیعِ مَنْ فی شَرْقِ الْارْضِ وَ غَرْبِها وَ مَنْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ مِمَّنْ یحُجُ وَ مِمِّنْ لایحُجُّ مِنْ بَینِ تاجِرٍ وَ جالبٍ وَ بائِعٍ وَ مُشْتَرٍ وَ کاسِبٍ وَ مِسْکینٍ وَ مُکارٍ وَ فَقیرٍ وَ قَضاءِ حَوائِجِ اهْلِ الْاطْرافِ فِی الْمَواضِعِ الْمُمْکنِ لَهُمُ الْاجْتِماعُ فیهِ مَعَ ما فیهِ مِنَ التَّفَقُّهِ وَ نَقْلِ اخْبارِ الْائِمَّةِ فی کلِّ صُقْعٍ وَ ناحِیةٍ، کما قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: فَلَوْلا نَفَرَ مَنْ کلِّ فِرْقَةٍ ... وَ لِیشْهَدوا مَنافِعَ لَهُمْ.
[و در کتاب علل الشرایع و عیون اخبار الرضا به چند سند از فضل بن شاذان، از حضرت رضا علیه السلام در حدیثی طولانی روایت کرده که فرمود: