او مصلح کلّ عالم است. درباره او هم ما هیچ حق نداریم به اینکه وقت معین کنیم، حساب بکنیم چند سال دیگر، ده سال دیگر، از این حساب ابجدهایی که هر روز میکنند. یک دفعه میآیند آیه «انَّ الْارْضَ لِلَّهِ یورِثُها مَنْ یشاءُ» [١] و یک وقت آیه «وَ لَقَدْ کتَبْنا فِی الزَّبورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکرِ انَّ الْارْضَ یرِثُها عِبادِی الصّالِحونَ» [٢] را حساب میکنند که مثلًا در فلان سال حضرت ظهور میکند. از اینها بترسید و تکذیب بکنید که: کذِبَ الْوَقّاتونَ [٣]. هیچ کس هم در دنیا، نه ما و شما و نه هیچ مصلح دیگری نمیتواند ادعا بکند که من میخواهم آن کار را انجام بدهم. او بالاتر از این است.

به قول یک نفر مرد دانشمند: یک وقت است که ما میخواهیم حیاط خودمان را روشن بکنیم و یک وقت منتظریم دنیا روشن شود. روشن شدن دنیا در اختیار بنده و شما نیست، حساب دیگری دارد، خورشیدی باید طلوع بکند تا همه عالم روشن بشود. آنچه وظیفه ما و شماست این است که خانه خودمان را روشن بکنیم، خیابان خودمان را روشن بکنیم، شهر خودمان را روشن بکنیم، کلبه خودمان را روشن بکنیم؛ اما آن مطلب بیرون است از این حسابها.

ریشه اشتباهات گذشته این بوده است که فقط روی شخصیتهای افراد حساب میشده، نه روی عامّه مردم.

اکنون بنشینیم و حساب کنیم، ببینیم آیا واقعاً تفکر ما تفکر اسلامی است؟ آیا تفکر اسلامی در مغز ما زنده است یا مرده؟ فعلًا لازم نیست که زیاد دنبال این باشیم که کسی را که مسلمان نیست مسلمان کنیم. البته منتهای آرزو این است، ای کاش چنین چیزی بشود، ولی آن چیزی که فکر میکنیم در درجه اول لازم است این است که فکر دینی که الآن ما متدینها و مسلمانها و نمازخوانها و روزهگیرها و زیارتروها و حجکنها داریم، این فکری که در خود ما به حالت نیمه مرده درآمده است، به حالت کرِخ به اصطلاح درآمده است، این را زنده بکنیم. تا این جور نشود فایده ندارد. فرضاً اگر در اروپا هم یک عده مسلمان شوند و ما را ببینند، ممکن است پشیمان شوند و از اسلام برگردند.

انحطاط مسلمین در عصر حاضر

در میان کشورهای دنیا به استثنای بعضی کشورها، کشورهای اسلامی

[١]. اعراف/ ١٢٨: [همانا زمین از آنِ خداست که به هریک از بندگانش که بخواهد به ارث میدهد.][٢]. انبیاء/ ١٠٥: [و ما پس از ذکر در زبور نوشتیم که زمین را بندگان صالح من به ارث میبرند.][٣]. اصول کافی، ج ١/ ص ٣٦٨: [کسانی که برای ظهور مهدی علیه السلام وقت تعیین میکنند دروغگویند.]