مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٩٩ - تجدید در هر هزار سال

وَ انَّ یوْماً عِنْدَ رَبِّک کالْفِ سَنَةٍ مِمّا تَعُدّونَ [١]. پس هر روز از روزهای الهی هزار سال است و چون هر سال سیصد و شصت روز است، پس هر سال الهی هم مساوی است با سیصد و شصت هزار سال، پس یک دوره عالم سیصد و شصت هزار سال است.

عالم یک دوره سال خودش را در این مدت طی میکند، بعد نو میشود. این هم یک اندیشه است.

البته سخن مهملی است. اما از ضلالت، ضلالت برمیخیزد. اینها را میگویم چون اینها جزء سمومی است که در افکار ما رخنه کرده. باید اینها را طرد بکنیم. تا اینها را طرد نکنیم و از فکر خودمان بیرون نریزیم هیچ وقت فکر ما زنده نمیشود.

بعد یک عده گمراهکن و مُضِلّ هم آمدند آن آیه دیگر را که میفرماید: یدَبِّرُ الْامْرَ مِنَ السَّماءِ الَی الْارْضِ ثُمَّ یعْرُجُ الَیهِ فی یوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ الْفَ سَنَةٍ مِمّا تَعُدّونَ [٢] (که در سوره الم سجده است) یعنی «فرمان را از آسمان به زمین نازل میکند، سپس به سوی او بالا میرود در روزی که مساوی است با هزار سال شما» این آیه را این طور معنی کردند که در هر هزار سال یک بار کار مردم به وسیله انبیا تجدید و تدبیر میشود.

گفتند تدبیر کردن یعنی تجدید کردن به اینکه یک پیغمبری مثلًا بیاید در روزی که مقدارش هم هزار سال است، پس هر هزار سال یک بار یک نفر خواهد آمد.

بعد از این و در اثر این، چه گمراهی بزرگی در عالم تشیع پیدا شد! یک عده از مردم از دین جدا شدند به واسطه همین افکار مفت و مزخرف.

نه آقا! ما همچو چیزی نداریم که صد سال یا هزار سال یک بار یک نفر باید ظهور کند. فقط درباره یک نفر هست که آن هم در این سطح نیست، در سطح دیگری است، جنبه جهانی دارد نه اینکه مخصوص به عالم شیعه باشد، و آن وجود مقدس حضرت حجت علیه السلام است. ایشان مربوط به همه عالَماند. آنهایی که شنیدهاید در منبرها میگویند بیاید یک مشت شیعه را نجات دهد، یک مشت شیعه دروغ است.

. حج/ ٤٧.