مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٨١ - یک دقیقه سکوت !

معتقدم تمام این عالم از این نشئهای که دارد یکمرتبه برمیگردد به نشئه دیگر و تمام عالم چهره دیگر پیدا میکند. یوْمَ تُبَدَّلُ الْارْضُ غَیرَ الْارْضِ وَ السَّمواتُ وَ بَرَزوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهّارِ [١].

مثلًا ما میخواهیم در روزنامه اعلام ختم بکنیم؛ میخواهیم به دوست خودمان که پدر یا برادر یا همسرش از دست رفته است تسلیت بگوییم. ما باید در اعلام ختم خودمان این شعار را که من به قیامت معتقدم، حفظ کنیم. در تسلیت خودمان باید اعلام بکنیم من معتقد به قیامتم. یک مسلمان در شعار تسلیت خودش در روزنامه نمینویسد: «ما هم با تو در این غم شریکیم». «ما هم با تو در این غم شریکیم» یعنی چه؟! اولًا غالباً یک دروغ است. گفتند مرحوم آیتاللَّه حاج آقا حسین قمی رضواناللَّه علیه که بسیار مقید بود در الفاظ خودش حتی یک مبالغه هم نباشد قرار بود یک تلگراف تسلیتی به شخصی بدهد. در صورتی که به ایشان دادند امضا کنند نوشته بود: با کمال تأسف- مثلًا- مصیبت وارده را تسلیت میگوییم. ایشان گفت:

نه، چون من کمال تأسف ندارم، چرا مینویسید کمال تأسف؟! این دروغ است.

دروغ را تعارف هم نباید کرد. گذشته از اینکه اینها دروغ است، انسان چرا رنگ اسلامی ندهد؟ چرا طلب مغفرت برای مرده نکند، چرا نام خدا را نیاورد و نگوید من از خدا برای شما صبر و برای او مغفرت میطلبم؟ اگر مسلمانیم باید شکل تسلیت و شکل اعلام ختممان هم نشان بدهد که من معتقد به قیامتم؛ باید انّا لِلّهِ وَ انّا الَیهِ راجِعونَ [٢] یا: هُوَ الْحَی الْقَیومُ [٣]- هُوَ الْحَی الَّذی لایموتُ [٤] و امثال اینها شعار باشد.

یک دقیقه سکوت !

خیلی عجیب است! ما از یک طرف میگوییم مسلمانیم و وابستگی خودمان را به دین اسلام اعلام میکنیم، بعد در حساسترین مراکز کشور ما مثل مجلس شورای ملی و مجلس سنا ژست مادیگری به خودشان میگیرند، چطور؟ یک رفیقشان را از دست میدهند بعد یک نفر میآید اعلام میکند: فلان کس، دوست عزیز ما، از میان