در جنگهای امروز، با تغییر ابزار و وسایل و اینکه دیگر جنگ تن به تن کم اتفاق میافتد مگر در بعضی از موارد که شما مثلًا میبینید مصریها در حملات خودشان اللَّه اکبر را شعار خودشان قرار دادهاند و با اللَّه اکبر پیش میروند، کمتر از شعار لفظی استفاده میشود. امروز در میدانهای ورزش بیشتر از شعار استفاده میکنند. وقتی که دو تیم در میدان ورزش با یکدیگر مسابقه میدهند، برای اینکه این تیم با آن تیم اشتباه نشود و احیاناً ممکن است از دو کشور باشند، میبینید یک شعار مخصوصی دارند؛ یا لباسهایشان رنگهای مختلف دارند، یا نام کشورشان را روی سینه و احیاناً پشت شانهشان مینویسند. به این وسیله وابستگی خودشان را اعلام میکنند که ما از این تیم هستیم نه از آن تیم، از این کشور هستیم نه از آن کشور. به همین دلیل میبینید که ما یک سلسله شعارهای ملی داریم. هر ملتی یک سلسله شعارهای ملی دارد. هر پرچمی برای هر ملتی شعار آن ملت است. افراد یک ملت وقتی که میخواهند وابستگی و تبعیت و تابعیت خودشان را اعلام کنند که مثلًا ما ایرانی هستیم، وقتی که در یک کشور خارجی حرکت میکنند، مثلًا پرچم سه رنگ ایران را روی ماشین خودشان نصب میکنند که هرکس ببیند بداند اینها ایرانی هستند. این پرچم نصب کردن اعلام این است که من ایرانی هستم. همینطور مردمی که تابع کشورهای دیگر هستند؛ آنها هم با پرچم خودشان اعلام وابستگی میکنند.

این معنی «شعار» که اجمالًا دانستید.

شعارهای اسلامی

اسلام یک دین اجتماعی است. اسلام، هم دین است هم دنیا، هم آخرت است هم زندگی، هم مقررات معنوی و الهی و روحی دارد و هم مقررات اجتماعی. در جمیع شئون زندگی بشر مقررات دارد و ایدئولوژی اسلام همه چیز دارد؛ قانون اقتصادی دارد، قانون سیاست دارد، قانون اجتماعی دارد، قانون قضایی دارد، فرهنگ دارد، اخلاق دارد، خداشناسی دارد. اسلام به حکم اینکه یک دین اجتماعی است به این مسئله قانع نیست که من و شما مسلمان باشیم برای خودمان. من خودم برای خودم که زندگی میکنم شخصاً یک آدم مسلمان هستم، یعنی معتقَداتم معتقَدات اسلامی