مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٠ - دلّالی شخصیتها

اندازه بیرونق و برکت نمیشد» [١].

به هرحال کتاب بسیار خوبی است در موضوع خودش، و من تعجب میکنم که چرا این کتاب آن طور که شایسته است معروف و رایج نشده است. در این کتاب دو شرط ذکر میکند: اخلاص و صدق. درباره هر دو خوب بحث میکند، مخصوصاً راجع به صدق و راستی، و درباره انواع و اقسام دروغْ خیلی خوب بسط میدهد و میرساند که این مرد چه اندازه به اخبار و احادیث احاطه داشته. من تاکنون در جایی ندیدهام درباره این موضوع به این تفصیل بحث شده باشد.

ایشان درباره اخلاص که بحث کردهاند، موضوع اجرت و پول گرفتن را پیش کشیدهاند. اخلاص یعنی اینکه عمل فقط برای خدا باشد و اغراض دیگری وارد نشود. حالا برای غیر خدا باشد چند جور است. یک جورش این است که برای پول باشد. جورهای دیگر هم هست. من جورهای دیگرش را ذکر میکنم.

و به نظر من امروز اهمیت اینها از اهمیت مسئله اجرت و پول خیلی بیشتر است، خطرش بسیار زیادتر است.

دلّالی شخصیتها

یکی از اینها اینکه کسی که روی کرسی خطابه، روی کرسی حسین بن علی قرار میگیرد، به جای اینکه هادی دین و مبلّغ دین باشد دلّال شخصیتها باشد، منبر را وسیله دلّالی برای شخصیتها قرار دهد. متأسفانه یک چنین چیزی در جامعه ما هست و چنین استفادههایی از منبرها میشود. دلّالی شخصیتها که گفتم، فرق نمیکند که آن شخصیتها چه شخصیتهایی باشند، شخصیتهای سیاسی باشند یا روحانی یا شخصیت دیگر، دلّال صاحب مجلس و بانی مجلس باشد یا دلّال پیشنماز باشد یا دلّال بالاتر از پیشنماز باشد.

تمام اینها برخلاف شئون و حیثیات منبر است. البته هرکسی که کاری میکند میتواند یک توجیه و تأویلی هم برای کار خودش بتراشد، اما بدانید یکی از چیزهایی که کرسی خطابه ما را ضعیف و کمارزش و خراب کرده است همین