ندهند. (١١٨) ابن عربى نيز در توجيه اين روايات بيان مى‌دارد كه منظور از فاحشه، بذاء (فحش و ناسزا) است نه زنا. (١١٩) در مورد «الا يوطئن فرشكم أحداً تكرهونه» مى‌گويند: «منظور اين است كه در خانه كسى را كه شوهرانشان كراهت دارند از نزديكان و زنان بيگانه راه ندهند» (١٢٠).

در مورد توجيهات برخى از مفسران و به ويژه قرطبى بايد گفت:

١. اين نوع برداشتها خلاف ظاهر عبارت است.

٢. در مورد عبارت «فاحشه» نيز بايد گفت: موارد استعمال اين واژه در قرآن بيشتر در باره زنان به كار رفته است. چهارده مورد اين استعمالات در باره مطلق معاصى، هفت مورد در باره گناه زنا و سه مورد آن مربوط به قوم لوط و گناه لواط است. اين واژه يك بار در باره زنان پيامبر به كار رفته است (١٢١) و در يك مورد صريحاً زنا معرفى شده (١٢٢) است. در سه مورد (١٢٣) با قيد «مبينه» نيز همراه است، و به گفته بيشتر مفسران (١٢٤) در ذيل آيات مربوطه در سوره‌هاى طلاق و احزاب و نساء، «فاحشة مبينة» به معناى زنا است.

(١١٨) قرطبى، الجامع لاحكام القرآن، ج٥، ص١٧٣.
(١١٩) ابن عربى، احكام القرآن، ج١، ص٤٢٠.
(١٢٠) قرطبى، الجامع لاحكام القرآن، ج٥، ص١٧٢.
(١٢١) احزاب، آيه٣٠.
(١٢٢) اسراء، آيه ٣٢.
(١٢٣) احزاب، آيه٣٠؛ طلاق، آيه ١؛ نساء، آيه ١٩.
(١٢٤) حسينى جرجانى، آيات الاحكام، ج٢، ص٤١٨؛ سمرقندى، بحرالعلوم، ج٣، ص٤٦٠؛ بغوى، معالم التنزيل، ج٥، ص١٠٨ به نقل از ابن مسعود؛ سيوطى، درالمنثور، ج٦، ص٢٣١ به نقل از مجاهد و ابن عباس؛ طبرسى، مجمع البيان، ج١٠، ص٤٥٨ به نقل از حسن، مجاهد، شعبى، ابن زيد؛ جرجانى، جلاء الأذهان، ج١٠، ص٩٧؛ شوكانى، فتح القدير، ٥/٢٨٨ به نقل از واحدى؛ ميبدى، كشف الاسرار، ج١٠، ص١٤١؛ آلوسى، روح المعاني، ج١٠، ص٢٨.