٦. طلاق عبداللّه‌ بن عمر، مستند قائلان به جواز: كسانى كه به جواز طلاق در حال حيض قائل شده‌اند؛ به روايت عبداللّه‌ بن عمر استناد كرده‌اند. اين روايت با الفاظ گوناگونى نقل شده و موجب اضطراب در متن آن شده است. در صفحات بعدى صورت‌هاى مختلف آن را به تفصيل نقل كرده و راه حل رفع اين اضطراب و تطبيق آن با نظريه مختار را بيان خواهيم كرد.

استدلال به قرآن در شرطيت طهارت

خداوند در قرآن فرموده است:

{يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ وَ اتَّقُوا اللّه‌ رَبَّكُمْ لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ إِلاّ أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللّه‌ وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللّه‌ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لا تَدْرِي لَعَلَّ اللّه‌ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً} ؛ (٨)

اى پيامبر(ص)، وقتى زنان را طلاق مى‌دهيد، در زمان پاكيشان طلاق دهيد و حساب عده را نگه داريد و از خدا كه پروردگارتان است پروا كنيد. آنان را از خانه‌هايشان بيرون نكنيد و خودشان هم بيرون نروند، مگر اينكه گناهى علنى مرتكب شده باشند. اينها حدود خداست و كسى كه از حدود خدا تجاوز كند، به خود ستم كرده است. تو چه مى‌دانى شايد خدا بعد از طلاق و قبل از سر آمدن عده، حادثه‌اى پديد آورد.

ظاهر آيه اين است كه اگر مسلمانى خواست همسرش را طلاق دهد، بايستى منتظر وقت مناسب براى ورود در عده باشد به گونه‌اى كه زمان طلاق جزئى از عده محسوب شود. بر اين اساس، اگر زن در زمان حيض طلاق داده شود، به اتفاق

(٨) طلاق، آيه ١.