براى امام نصيب ديگرى از فى‌ء است. فى‌ء به دو قسم تقسيم مى‌شود؛ يك قسمت از آن مخصوص امام است كه در سوره حشر بيان شده است: «و ما أفاء اللّه‌ على رسوله من أهل القرى فلله و للرسول و... ، مراد آيه سرزمين‌هايى است كه با جنگ فتح نشده باشند.

براساس تفسيرى كه در اين روايت از «فى‌ء» شده و با توجه به اينكه در روايت، تصريح به مالكيت خاص امام بر آن شده است ؛ اين آيه نيز براساس تفسير اين روايت در زمره آيات مستند انفال قرار مى‌گيرد.

اما سند روايت معتبر نيست، علاوه بر اين با صحيحه محمد بن مسلم كه ذيل آيه دوم (٩) بيان شد، معارض است ؛ زيرا در صحيحه محمد بن مسلم تصريح شده بود كه «فى‌ء» در آيه سوم (١٠) به منزله غنيمت است.

با توجه به تقدم سندى روايت محمد بن مسلم، روايت نعمانى معتبر نيست.

نتيجه اينكه آيه اول از سوره انفال و آيه ششم از سوره حشر براساس تفسير اخبار مذكور، دلالت مى‌كنند كه انفال براى رسول خداست و اينكه فقط نام رسول خدا(ص) ذكر شده منافاتى ندارد كه انفال پس از رسول براى امام باشد.

سنت

اخبارى كه با عنوان انفال و براى تعيين فردى كه انفال به او اختصاص دارد وارد شده است به سه گروه تقسيم مى‌شوند:

(٨) همان، ص٣٧٠ ، ح١٩.
(٩) حشر، آيه٦.
(١٠) حشر، آيه ٧.