مامقانى (١٠٨)، سيد ابوالحسن اصفهانى (١٠٩)، امام خمينى (١١٠)، شهيد صدر (١١١)، آية اللّه‌ خويى (١١٢)، آية اللّه‌ سبزوارى (١١٣)، آية اللّه‌ سيد محمد روحانى (١١٤) قائل به عدم وجوب‌اند. البته روشن است كه استقراى ما كامل نيست با اين حال مى‌توان مشهور قدما را قائل به وجوب دانست.

گرچه مرحوم صاحب جواهر در كتاب الوديعة در وجوب توريه در فرض مذكور مناقشه نكرده است (١١٥)، اما در كتاب الطلاق ضمن بررسى مسئله قائل به عدم وجوب شده است (١١٦). ظاهراً اين اختلاف در اثر نوشتن تدريجى كتاب است.

مرحوم آية اللّه‌ سيد ابوالحسن اصفهانى (١١٧) و به تبع ايشان، مرحوم آية اللّه‌ گلپايگانى (١١٨) و آية اللّه‌ صافى (١١٩) هم در كتاب الوديعة قائل به عدم وجوب توريه شده‌اند و آن را احتياط مستحب دانسته‌اند، لكن در كتاب اليمين متمايل به وجوب هستند.

با مطالعه كامل متن فتوى معلوم مى‌شود كه دليلى براى تفريق وجود ندارد. البته حضرت امام متوجه اين اختلاف در متن وسيله النجاة بوده‌اند و در مورد دوم،

(١٠٨) مناهج المتقين، ص٢٩٩.
(١٠٩) وسيلة النجاة، ص٤٢١.
(١١٠) تحرير الوسيله، ج١، ص٥٩٩.
(١١١) تعليقه منهاج الصالحين، ج٢، ص٣٣٤.
(١١٢) منهاج الصالحين، ج٢، ص٣١٨.
(١١٣) مهذب الاحكام، ج١٦، ص١٥٦.
(١١٤) منهاج الصالحين، ج٢، ص٣٤٨.
(١١٥) جواهر الكلام، ج٢٧، ص١٠٦.
(١١٦) جواهر الكلام، ج٣٢، ص٢٠٥.
(١١٧) وسيلة النجاه، سيد ابوالحسن اصفهانى، ص٤٢١.
(١١٨) هداية العباد، محمدرضا گلپايگانى، ج٢، ص١١٥.
(١١٩) هداية العباد، لطف اللّه‌ صافى، ج٢، ص٢٦ .