در صورتى كه عبارات مذكور در يك روايت باشد صدر آن به قرينه ذكر سوره انفال دلالت مى‌كند كه انفال براى رسول خدا(ص) است و ذيل روايت همانند روايات قبلى دلالت دارد كه انفال براى امام است اما اگر در دو روايت باشد، قسمت اول از اخبار نوع اول و قسمت دوم از اخبار نوع سوم است كه ذكر خواهد شد.

٦ ـ مرفوعه احمد بن محمد بن عيسى:

...و ما كان من فتح لم يقاتل عليه ولم يوجف عليه بخيل و لاركاب إلاّ أنّ أصحابنا يأتونه فيعاملون عليه فكيف ما عاملهم عليه النصف أو الثلث أو الربع أو ما كان يسهم له خاصة وليس لأحد فيه شيء إلاّ ما أعطاه هو منه و بطون الاودية و رؤوس الجبال والموات كلها هي له و هو قوله تعالى: «يسئلونك عن الأنفال» أن تعطيهم منه «قل الأنفال للّه‌ و الرسول» وليس هو يسألونك عن الأنفال و ما كان من القربى و ميراث من لاوارث له فهو له خاصة و هو قوله عزّ وجلّ: «ما أفاء اللّه‌ على رسوله من أهل القرى»؛ (٢١)

... و زمين‌هايى كه بدون جنگ و لشكر كشى به تصرف مسلمين در آمده است و اصحاب ما براى كار كردن بر آن با امام قرار داد مى‌بندند به صورت نصف يا ثلث يا ربع يا هر سهم ديگرى، از اموال مخصوص امام است و هيچ كسى در اين اموال غير از آنچه خود امام به او عطا كند سهمى ندارد، نيز بيابان‌ها و كوه‌ها و زمين‌هاى غير آباد همگى از امام(ع) است. و اين همان انفال است كه در آيه آمده است: «يسئلونك عن الانفال»، يعنى مردم از انفال سهمى براى خود مى‌خواستند، لذا خداوند فرمود: «قل الانفال للّه‌ و الرسول». و آبادى‌ها و اموال كسى كه وارث ندارد به امام اختصاص دارد، و اين همان فى‌ء است كه در كلام خداوند آمده است : «و ما أفاء اللّه‌ على رسوله من أهل القرى».

(٢١) وسائل الشيعه، باب ١ از ابواب انفال، ج٦، ص٣٦٩، ح١٧.