اللّه‌ عزّ وجلّ: «يسئلونك عن الأنفال قل الأنفال للّه‌ و الرسول» و انّما سألوا الأنفال ليأخذوها لأنفسهم فأجابهم اللّه‌ بما تقدّم ذكره... فما كان للّه‌ ولرسوله فهو للامام؛ (١٩)

انفال نيز كه براى پيامبر(ص) بود بعد از او متعلق به كسى است كه رهبرى امور مسلمانان را برعهده دارد، خداوند فرمود: «از تو در مورد انفال سؤال مى‌كنند. بگو انفال براى خداوند و رسول است». آنان كه انفال را از پيامبر در خواست مى‌كردند آن را براى خود مى‌خواستند لذا خداوند با اين آيه جوابشان را داد. پس هر آنچه براى خداوند و رسول بود براى امام است.

اين حديث دلالت روشنى دارد بر اين مطلب كه انفالى كه به رسول تعلق داشته است بعد از وى براى امامى است كه به امور مسلمين قيام كرده است، ولى سند آن ضعيف است.

٥ ـ مرسله محمد بن مسلم به نقل از شيخ مفيد :

سمعت أبا جعفر(ع) يقول: الأنفال هو النفل، و في سورة الأنفال جدع الأنف، قال: وسألته عن الأنفال ، فقال: كل أرض خربة أو شيء كان يكون للملوك و بطون الاودية و رؤوس الجبال و مالم‌يوجف عليه بخيل ولا ركاب فكلّ ذلك للامام خالصاً؛ (٢٠)

از امام باقر(ع) شنيدم كه فرمود: انفال همان زياده است و در سوره انفال، بينى مخالفان اهل بيت (ع) به خاك ماليده شد. از او در مورد انفال سؤال كردم، فرمود: هر زمينى كه ويران شده باشد و هر چيزى كه براى ملوك باشد و دشت‌ها و قله كوه‌ها و هر آنچه كه با لشكركشى به دست نيامده باشد، تمامى اينها براى امام است.

(١٩) همان ، ص٣٧٠، ح١٩.
(٢٠) همان، ص٣٧١، ح٢٢.