فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢ - ولى امر و مالكيت اموال عمومى (٢) - مالكيت انفال آيت الله محمد مؤمن قمى

الفيء و الأنفال فهو خالص لرسول اللّه‌(ص)؛ (١٥)

خمس غنيمت خارج مى‌شود و بقيه آن بين كسانى كه براى به دست آوردن آن جنگيده‌اند، تقسيم مى‌شود. اما فى‌ء و انفال به طور خالص براى رسول خدا(ص) است.

دلالت اين حديث بسيار روشن است.

٥ ـ مرسله منقول در تفسير عياشى از عبداللّه‌ بن سنان از امام صادق(ع):

قال: سألته عن الأنفال، قال: هي القرى التي قد جلا أهلها و هلكوا فخربت، فهي للّه‌ و للرسول(ص) (١٦)؛

از امام در مورد انفال سؤال كردم، فرمود: سرزمين‌هايى است كه اهلش آن را ترك كرده و نابود شده‌اند و آن براى خدا و رسول خدا(ص) است.

دلالت اين حديث نيز مانند ابتداى موثقه اسحاق روشن است.

اين اخبار از نظر مضمون با آيه انفال متحد هستند و همگى بر اينكه تمامى انفال براى خدا و رسول است، دلالت دارند.

دسته دوم: رواياتى كه دلالت دارند انفال براى پيامبر(ص) و پس از او براى امام(ع) است:

١ ـ صحيحه حفص بن بخترى كه در اوايل بحث ذكر شد (١٧).

٢ ـ موثقه محمد بن مسلم از امام باقر(ع) كه آن را ذيل آيه سوره حشر نقل كرديم.

---

(١٥) همان، باب ٢ از ابواب الانفال، ص٣٧٤، ح٣.
(١٦) همان، باب١، ص٣٧٢، ح٢٤ ؛ تفسير عياشى، ج٢، ص٤٦.
(١٧) «الانفال مالم يوجف عليه بخيل ولاركاب أو قوم صالحو أو قوم اعطوا بأيديهم وكلّ ارض خربة و بطون الاودية فهو لرسول‌اللّه‌(ص) وهو للامام من بعده يضعه حيث يشاء»: وسائل الشيعه، ج٦، باب ١ از ابواب الانفال، ص٣٦٤،ح١.