طمثها منها شهراً، و لو كان ذلك من حبل انّما كان نطفة كنطفة الرجل الذي يعزل. فقال لي: انّ النطفة إذا وقعت في الرحم تصير إلى علقة ثمّ إلى مضغة ثمّ إلى ماشاء اللّه‌، و إنّ النطفة إذا وقعت في غير الرحم لم يخلق منها شيء فلاتسقها دواءً إذا ارتفع طمثها شهراً و جاز وقتها الذى كانت تطمث فيه؛ (٧)

به امام صادق(ع) عرض كردم: كنيزى خريده‌ام گاهى به سبب بيمارى در خون يا دردى كه در رحم دارد، خون حيض نمى‌بيند، پس دارويى مى‌خورد و همان روز حيض مى‌شود. آيا اين كار جايز است، در حالى كه من نمى‌دانم حيض نشدن او به سبب حاملگى است يا به سببى ديگر؟ امام به من فرمود. اين كار را مكن . عرض كردم: فقط يك ماه از عادت قبلى او گذشته است، اگر حامله هم بود، فقط نطفه‌اى در شكم داشت؛ مثل نطفه مردى كه در بيرون از رحم مى‌ريزد. فرمود: نطفه هرگاه در رحم قرار بگيرد، به علقه تبديل مى‌شود و بعد به مضغه و سپس به مراحل بعدى مى‌رسد كه خدا مقرر ساخته است. ولى از نطفه‌اى كه در بيرون رحم باشد، چيزى خلق نمى‌شود. پس هرگاه پس از يك ماه از عادت قبلى او، وقت عادت جديدش گذشته باشد، دارويى به او مخوران.

اين دو روايت صريح‌اند در اين كه سقط آنچه مى‌تواند منشأ بچه در رحم شود، حرام است، حتى اگر در حد نطفه باشد، بنابراين چون همزاد سازى غالباً موجب از بين بردن يك سلول از نطفه مى‌شود، حرام است و بايد از آن اجتناب ورزيد.

ممكن است در جواب گفته شود همه سلول هايى كه در رحم قرار دارند، معمولاً نمى‌توانند در عرض يكديگر به مرحله تكون بچه برسند، بلكه تعداد كمى از آنها ـ مثلاً تنها يك سلول ـ تبديل به بچه مى‌شود. بنابراين ، هرگاه آنچه با روش گذشته از رحم گرفته مى‌شود، برخى از آنها مى‌ميرند و يكى از آنها تبديل به بچه

(٧) همان، ج٢، ص ٥٨٢، باب ٣٣ از ابواب الحيض ، ح١.