هيچ يك از فقها قايل نشده است كه جمله «لزوم حضور دو شاهد عادل»، قيد جمله اخير باشد. بنابراين امر داير است بين اين كه آيا قيد جمله اوّل است يا قيد جمله دوم؟ ظاهر جمله نشان مى‌دهد كه قيد جمله اوّل باشد؛ زيرا اين سوره در صدد بيان احكام طلاق است و با جمله «يآ أيّها النبيّ اذا طلّقتم النساء»، ـ يعنى: «اى پيامبر هرگاه همسران را طلاق داديد»، ـ شروع شده و به دنبال آن شمارى از احكام طلاق را ياد آور مى‌شود:

١ ـ لزوم وقوع طلاق در ايام عده.

٢ ـ نگاه داشتن حساب عده.

٣ ـ خارج نشدن زنان از خانه در دوران عده.

٤ ـ اختيار مرد براى نگاه داشتن آنها يا جدا شدن، هنگام سرآمدن عدّه.

٥ ـ گواه گرفتن دو مرد عادل.

٦ ـ عدّه كسى كه گاهى حيض مى‌بيند.

٧ ـ عده زنى كه در سن بلوغ، حيض نمى‌بيند.

٨ ـ عده زنانى كه حامله هستند.

چنانچه مجموع آيات اوّل تا هفتم اين سوره ملاحظه شود، معلوم خواهد شد كه سوره در صدد بيان احكام طلاق است؛ زيرا مقصود اصلى از اين سوره، تبيين طلاق است نه رجوع، كه از جمله «فأمسكوهن» ـ يعنى: «آنها را نگه داريد» ـ استفاده مى‌شود و اين جمله به تبع بحث طلاق ذكر شده است. اين همان چيزى است كه از امامان (ع) هم روايت شده است:

محمد بن مسلم روايت كرده است كه :

قدم رجل إلى أميرالمؤمنين(ع) بالكوفة فقال: إنّى طلّقت امرأتي بعد ما طهرت من محيضها قبل أن أُجامعها، فقال اميرالمؤمنين(ع): أشهدت رجلين ذَوَي عدل كما أمرك اللّه‌؟فقال: لا. فقال: اذهب فإنّ طلاقكء ليس بشيء؛ (٩٤)

(٩٤) وسائل الشيعه، ج١٥، باب دهم از ابواب مقدمات طلاق، حديث ٧ و ٣، بقيه احاديث اين باب نيز ملاحظه شود.