محمدبن يعقوب كلينى(ره) از اسحاق بن يعقوب نقل مى‌كند كه گفت: از محمد بن عثمان عمرى خواستم نامه‌ام را [به امام مهدى(ع) [برساند. در آن نامه سؤال‌هايى را كه برايم پيش آمده بود نوشته بودم؛ پس از مدتى توقيعى با خط مولايمان صاحب الزمان(ع) به دستم رسيد كه در آن چنين نوشته شده بود:

[اسحاق بن يعقوب] خداوند تو را هدايت كند و [در راه حق[ ثابت بدارد، تو در باره كار برخى از خاندان و پسر عموهاى ما كه مرا انكار مى‌كنند سؤال كرده‌اى. بدان كه ميان خداوند و كسى خويشاوندى وجود ندارد؛ هركسى مرا انكار كند از من نيست و راهش همانند راه پسر نوح (ع) است. راه و روش عمويم جعفر و فرزندش مانند راه و روش برادران يوسف(ع) است.

بدان كه نوشيدن آبجو حرام است ولى شلماب (٥)اشكالى ندارد.

ما اموالتان را نمى‌پذيريم، مگر به خاطر اين كه پاك شويد، پس هر كه خواست [آن را به ما] برساند و هر كه نخواست آن را جدا سازد. آن چه را خداوند به من داده بهتر از آن چيزى است كه به شما داده است.

مسئله ظهور فرج نيز با خداى متعال است و تعيين كنندگان وقت ظهور دروغگويند. اما سخن كسى كه گمان مى‌كند امام حسين(ع) كشته نشده، كفر و دروغ وگمراهى است. در خصوص حوادثى هم كه پيش مى‌آيد به راويان حديث ما رجوع كنيد، كه آنان حجّت من بر شما هستند و من نيز حجت خدا بر آنان.

محمد بن عثمان عمرى ـ كه خدا از او و از پدرش راضى باشد ـ مورد اعتماد من است و سخن و نوشته او سخن ونوشته من است.

خداوند ان شاء اللّه‌ قلب محمد بن عليّ بن مهزيار اهوازى را اصلاح كند و شكش را از بين ببرد. از آنچه براى ما فرستادى فقط بخش‌هاى پاكيزه آن را مى‌پذيريم و بدان كه مزد زن آوازه خوان حرام است.

(٥) شلماب احتمالاً كلمه‌اى فارسى است و آن يك نوشيدنى است كه از دانه‌هاى گياه ريزى شبيه جو ـ كه در مزارع گندم مى‌رويد ـ تهيه مى‌شود.