الحقّ کلّه» همه این، دین من و دین پدران من است. و همه آن حقّ است.» [١]
روایت بوسجانی از امام حسن عسکری نیز مانند روایت یادشده است.
وجه استدلال به این روایات بر جواز تقلید ابتدائی از ثقۀ مأمونِ میّت، آن است که کتبی که با عناوین یوم و لیله و الیوم و اللیلة دربارۀ عبادات یومیه تدوین شده‌اند، تدوین آنها بر اساس استنباط از احادیث بوده است.
اینک اخباری که بطور عام بر جواز افتاء دلالت دارند:
١. مقبولۀ عمر بن حنظلهکه در آن آمده است: «شیعیان ما در منازعات مالی و حقوقی به حکّام بنی امیّه و بنی عبّاس مراجعه نکنند زیرا آنها طاغوت هستند و به دستور قرآن ما مأموریم به طاغوت کفر بورزیم. از امام پرسیده می‌شود که پس شیعیان برای رفع منازعات خود به کدامین محکمه مراجعه کنند. حضرت صادق (ع) می‌فرماید:
ینظران من کان منکم ممّن قد روی حدیثنا ونظر فی حلالنا وحرامنا وعرف أحکامنا فلیرضوا به حَکَماً.
«هر کس از میان شما که راوی حدیث ماست و به حلال و حرام ما نظر دارد و احکام ما را می‌شناسد، حکمیت و داوری او را بپذیرند.» [٢]
ظاهر این روایت دلالت بر جواز اجتهاد و افتا بر اساس احادیث دارد و اجتهاد بشرط جواز قضاوت بین مردم است.
٢. در مشهورۀ ابی خدیجه آمده است:

[١] همان منبع، حدیث ٧٥.
[٢] وسائل الشیعه، ج ٢٧، ص ١٢٦، باب ١١ از ابواب صفات قاضی، حدیث ١.