٢. دلیل این قاعده چند امر است. از جمله: الف-/ اجماع محصل و منقول مستفیض بلکه متواتر.
ب-/ حکم عقل. زیرا شرافت اسلام موجب می‌گردد مسلمان تحت سلطه کافر نباشد مگر این که خود مسلمان سبب مقهور شدن را ایجاد کند.
در این صورت خود مسلمان احترامش را از بین برده است.
ج-/ ادله خاصه در برخی از ابواب فقه؛ مانند بطلان ازدواج مرد کافر با زن مسلمان.
د-/ حدیث مشهور الاسلام یعلو ولا یعلی علیه؛ [١] اسلام برتر است و چیزی بر آن برتر نخواهد بود.
ه-/ ادله ای که دلالت دارند بر حرمت اهانت شعائر الهی و بی شک مؤمن یکی از شعائر الهی است وتسلط بر او موجب اهانت اوست.
و-/ آیه لَنْ یَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْکٰافِرِینَ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا؛ [٢] خداوند برای کافر بر مؤمن راهی (تسلط) قرار نداده است. در هر یک از این ادله نقد وایرادات زیادی مورد بحث وتحقیق قرار گرفته است. عنوان ٥٠

این عنوان به پاسخ این سؤال می‌پردازد: آیا شرط فاسد مبطل عقد است یا نه؟ در اسخ به این سؤال دو دیدگاه مطرح است: برخی شرط و عقد هر دو را فاسد و باطل می‌دانند و برخی دیگر تنها شرط را باطل می‌دانند.
ایشان نظر اول یعنی نظر مشهور را می‌پذیرد. زیرا شرط به منزله جزء ثمن ویا مثمن است چون هر یک از این دو عوض مقید به وجود آن شده است. از طرف دیگر عقد تابع قصد است وقصد به عقد مقید به شرط تعلق گرفته نه به عقد بدون شرط. پس عقد بدون شرط واقع نمی‌شود؛ زیرا مقصود نیست.
پیش از این گذشت که عقد با شرط

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٧، باب ١، از موانع ارث، ح ١١، ص ٣٧٦.
[٢]. نساء، آیۀ ١٤١.