اصل آگاهی نداشته باشد، اهل اجتهاد نیست و جایز نیست که فتوا دهد و قضاوت کند.» [١]
ماوردی نیز در مبحث قضاء از کتاب الاحکام السلطانیه، تعبیراتی مشابه تعبیرات فراء دارد. [٢]
ابن حزم در کتاب الإحکام فی اصول الأحکام می‌گوید:
فقه عبارت است از معرفت به احکام شریعت که در قرآن و در کلام پیامبر آمده است. تفسیر این تعریف از فقه چنین است: فقد عبارت است از شناخت احکام قرآن و ناسخ و منسوخ آنها و شناخت احکامی که در کلام رسول‌اللّٰه (ص) آمده است … هر کس که مسأله‌ای از مسائل دینش را به میزانی که ذکر کردیم بداند، می‌تواند در آن مسأله فتوی دهد و جهلش به دیگر مسائل مانع از فتوا دادن وی در آن مسأله نمی‌شود و همچنین معرفتش به آن مسأله موجب نمی‌شود که بتواند در محدودۀ دیگر مسائل هم وارد شود و فتوا دهد. هیچکس بعد از پیامبر (ص) نبوده است مگر اینکه بسیاری از مسائل را نمی‌دانسته و همان مسائل را کسان دیگری غیر از او می‌دانسته‌اند. اگر قرار باشد کسی فتوا دهد که همه چیز را بداند، پس نبایستی بعد از رسول خدا (ص) هیچ کس اجازه فتوا دادن داشته باشد و این مطلبی است که در میان مسلمانان قائلی ندارد، به دلیل اینکه موجب ابطال دین و کفر قائل آن می‌شود.» [٣]

[١]. الاحکام السلطانیة (فراء)، ص ٦١.
[٢]. الاحکام السلطانیة (ماوردی)، ص ٦٦.
[٣]. الإحکام فی اصول الأحکام، ج ٥، ص ١١٩.