(وَ یَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَسٰاداً) به دست می‌آید، بنابراین، آیه نسبت به کسی که قصد ارعاب و افساد نداشته باشد اطلاق ندارد، همچنانکه روایات نیز چنین اطلاقی ندارند، زیرا آنچه در این روایات آمده تعابیری است همچون «سلاح کشیدن برای زدن و کشتن و افساد»، یا «ایجاد ترس در راهها» یا «از اهل ریبه بودن.»
بر این اساس، مقتضای اصل، عدم ثبوت مجازات محارب در فرض مذکور است.
می‌توان میان موردی که تحقّق ارعاب و سلب امنیّت، تصادفی و غیر مقصود باشد- چنانکه در مثال آمده است و موردی که تحقّق ارعاب و سلب امنیّت لازمۀ سلاح کشیدن بوده و حصول و تحقّق خارجی آن معلوم باشد هر چند مقصود اصلی نباشد، تفصیل قایل شد، بدین معنا که در مثل مورد دوّم، محاربه و سعی در ایجاد فساد، صدق می‌کند بر خلاف مورد اوّل. بررسی این فرض، موضوع بحث ما در مسأله سومّ خواهد بود. مسأله سوّم:

هرگاه کسی سلاح بکشد و مردم را بترساند و قصد ارعاب هم داشته باشد ولی این کار او به قصد قتل و یا بردن اموال مردم نباشد.
بلکه برای رسیدن به هدف سیاسی یا شخصی دیگری به این کار اقدام کرده باشد، چنانکه امروزه در ربودن هواپیماها و قطارها معمول است، آیا این عمل نیز نوعی محاربه و افساد در زمین به شمار می‌آید و همان مجازات مقرّر برای محارب را دارد یا خیر؟
ظاهراً این عمل، یکی از مصادیق محاربه و سعی در ایجاد فساد در زمین است، زیرا با این عمل مسلّحانه، هم قصد ارعاب وجود داشته و هم ارعاب و سلب امنیّت در خارج محقّق شده است. برای صدق محاربه، شرط نیست که غرض نهایی آن، گرفتن اموال کسانی باشد که مورد ارعاب قرار گرفته‌اند، بلکه حتّی اگر ارعاب،