بدین گونه آشکار می‌شود که اطلاق محاربه به طوری که محاربۀ بدون سلاح بلکه با وسایلی مانند عصا سنگ و تازیانه و آتش یا با مواد شیمیایی سمّی یا آتشزا و یا حتی با قدرت بدنی را در بر بگیرد، فی نفسه تمام است و صرف اینکه در آن زمان غالب محاربه و مقاتله‌ها با آهن یا با سلاح صورت می‌گرفت، موجب نمی‌شود که مفهوم محاربه به صور غالب یا متعارف محاربه در آن زمانها اختصاص داشته باشد.
خصوصاً با ملاحظۀ این نکته که آیات و احادیث شریف، در مقام بیان حکم الهی کلّی و عام برای همۀ زمان‌ها و مکان‌ها هستند. واضح است که کیفیّت جنگ و محاربه و ابزارهای آن از زمانی به زمانی و از مکانی به مکانی دیگر تغییر می‌کند. افزون بر این، مناسبات عقلایی و عرفی حکم و موضوع را نیز در مواردی مثل این مجازات باید در نظر داشت.
مقام دوّم: آنچه می‌تواند دلیل بر تقیید اطلاق مذکور به شمار آید:
در پاره‌ای از روایات گذشته مثل صحیحۀ محمّد بن مسلم و روایت مدائنی که در ذیل آن آمده است: «إن شهر السیف وحارب اللّٰه ورسوله وسعی فی الارض فساداً … » صحیحۀ ضریس که در آن آمده است: «من حمل السلاح باللیل فهو محارب … »، عنوان «شهر السلاح» و یا «حمل السلاح» ذکر شده است.
می‌توان ذکر این عنوان را دلیلی قرار داد بر تقیید اطلاقی که با تقریب‌های سه‌گانه در مقام نخست اثبات شد. استدلال به این روایات برای اثبات تقیید، بدین تقریب است: ظاهر اخذ قیدی در موضوع حدّ، به معنای دخالت داشتن آن قید در موضوعیت آن موضوع است. بنابراین به مقتضای اصل تقیید، ناچار باید روایات مطلق و همچنین اطلاق آیۀ کریمه را حمل بر مقیّد کنیم.
اگر ادّعا شود که در اینجا مطلق و مقیّد هر دو مثبت هستند، بنابراین حمل