گردد، نماز در این حال جایز است، چنانچه کلام سؤال کننده، این معنا رامی‌رساند.
مقصود از «لا بااس» عدم گناه باشد، اگرچه شستن واجب است.
این سه توجیه سبب خروج از ظاهر لفظ، بدون معارض می‌شود و چنین خروجی جایز نیست.
٢. عیص بن قاسم می‌گوید:
«سألت أبا عبداللّٰه (ع) عمّن مسح ذکره بیده ثمّ عرقت یده فأصابت ثوبه یغسل ثوبه؟ قال: لا.» [١]:
از امام صادق (ع) سؤال کردم دست شخصی که با آن آلتش را مسح کرده، عرق می‌کند، سپس دستش را بر لباس می‌کشد، آیا لباسش را باید تطهیر کند؟ امام (ع) فرمود: خیر.
٣. حنّان می‌گوید:
«سمعت رجلًا سأل أبا عبداللّٰه (ع) فقال: إنّی ربّما بلیت فلا أقدر علی الماء ویشتدّ ذلک علیّ. فقال: إذا بلیت و تمسّحت فامسح ذکرک بریقک فإن وجدت شیئاً فقل هذا من ذاک.» [٢]:
شنیدم مردی از امام صادق (ع) پرسید: گاهی پس از ادرار آب در دسترس ندارم و این مسأله برایم مشکل می‌شود، حضرت فرمود: هرگاه بول کردی از آب دهانت برای زایل کردن بول استفاده کن، پس

[١]. تهذیب الاحکام، ج ١، ص ٤٢١.
[٢]. همان، ج ١، ص ٣٤٨.