همانا عنوان محارب حقیقی است نه تنزیلی، یعنی کسی که سلاح حمل می‌کند یا سلاح می‌کشد، نه کسی که مرتکب هر گونه فسادی شود. زیرا روایت در صدد توسعه است بدین معنا که اگر حامل سلاح از اهل ریبه باشد، صرف حمل سلاح و مجهّز بودن به آن در شب، برای تحقّق معنای محاربه کافی است و تحقّق محاربه متوقّف بر آن نیست که سلاح را بیرون کشد و با آن محاربه کند. این روایت می‌فهماند که برای تحقّق محاربه کافی است که کسی در شب مجهّز به سلاح باشد و آن را حمل کند و این کار سبب ارعاب شود. معنای این نکته آن است که محاربۀ حقیقی و ارعاب ناشی از حمل سلاح در شب، موضوع موسّع (گستردۀ) حدّ محارب است. همچنین روایت یادشده از جهت دیگری نیز توسعه دارد و آن اینکه اگر حامل سلاح به ظاهر هم از اهل ریبه باشد کفایت می‌کند برای محارب دانستن او.
بنابر این روایت ضریس چنانکه برخی پنداشته‌اند در مقام، تضییق و تقیید معنای محارب و اینکه حامل سلاح باید از اهل ریبه باشد تا معنای محارب بر او صدق کند، نیست، بلکه بر عکس، روایت در مقام توسعه است و مراد آن این است که اگر حامل سلاح از اهل ریبه باشد، مجرّد حمل سلاح در شب کافی است برای اینکه حکم شود که او محارب بوده و راه را ناامن کرده است، اگرچه هرگز سلاح خود را به کار نبرده و به هیچ کس برای دزدی و غارت حمله نکرده باشد. چنین حکمی را می‌توان اماره یا حکمی ظاهری دانست به محارب بودن چنان شخصی و قصد افساد داشتن او، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.
٩. از جملۀ روایات، روایت جابر از امام صادق (ع) است: قال: من أشار بحدیدة فی مصر قطعت یده، ومن ضرب بها قُتل [١].

[١]. همان، حدیث ٣.