فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٥٦٨
فيها شمسا ولا زمهريرا. [١]
انسان (٧٦) ١٢ و ١٣
يهود و بهشت
٧٢٨)
ادّعاى بىاساس يهود، در انحصار بهشت به آنان:
وقالوا لن يدخل الجنّة إلّامن كان هودا أو نصرى تلك أمانيّهم قل هاتوا برهنكم إن كنتم صدقين.
بقره (٢) ١١١
بهشت آدم---) آدم (عليهالسلام)
بهشت شدّاد
شدّاد، فرزند عاد كه ادّعاى خدايى داشت، بهشتى [٢] در صحراى عدن، [٣] بين صنعا و حَضْرموت، بنا كرد. [٤] براساس آيات ٦ تا ٨ سوره فجر (٨٩)، كه صحبت از «ارم عاد» شده معلوم مىشود آن، شهرى آباد و بىنظير و داراى قصرهاى با شكوه و ستونهاى برافراشته بوده است. [٥] در توصيف بهشت شدّاد، مفسّران گفتهاند: در آن، قصرهايى از طلا و نقره و ستونهايى از زبرجد و ياقوت و درختان گوناگون و جويبارهايى، جارى بوده است [٦] كه به جاى ريگ؛ مرواريد و ياقوت و زبرجد در قعر جويها، ريخته و آن از زير آب پيدا بود. [٧]
[١] «زمهرير» به معناى سرماى شديد است. مقصود از نديدن خورشيد و سرما، روبهرو نشدن با سرما و گرماى آزاردهنده و برخوردارى از هواى مطبوع و معتدل است.
[٢] مجمعالبيان، ج ٩- ١٠، ص ٧٣٨.
[٣] التفسير الكبير، ج ١١، ص ١٥٣.
[٤] لغتنامه، ج ٢، ص ١٥٩٧، «ارم».
[٥] الميزان، ج ٢٠، ص ٢٨٠.
[٦] التفسير الكبير، ج ١١، ص ١٥٣.
[٧] روضالجنان، ج ٢٠، ص ٢٦٢.