فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ١٤٢ - بحيره - - - > جاهليت
هجوم به سوى بتها
١٦١) شتافتن بتپرستان در قيامت به سوى محشر، همانند شتافتن آنان به سوى بتهاى خود در دنيا:
يوم يخرجون من الأجداث سراعا كأنّهم إلى نصب يوفضون. [١]
معارج (٧٠) ٤٣
همدمى بتها
١٦٢) بتها، همدمى شوم و بد براى بتپرستان:
يدعوا لمن ضرّه أقرب من نّفعه لبئس المولى ولبئس العشير.
حج (٢٢) ١٣
نيز---) شرك
بتپرستى---) بت
بحر بن عمرو
بحر بن عمرو، از احبار يهود و از دشمنان كينهتوز پيامبر (ص) بود. [٢] برخى مفسّران، نزول آيه ٣٧ نساء (٤) را درباره وى و تنى چند از احبار يهود دانستهاند كه ضمن بخلورزى از هرگونه انفاق، براى جلوگيرى از پيشرفت اسلام، اصحاب پيامبر (ص) را نيز به خوددارى از انفاق فرا مىخواندند. [٣] براساس نقلى از ابنعباس، آيه ١٨ مائده (٥) نيز در شأن بحرى و جمعى از اهلكتاب نازل شد كه به دعوت پيامبر (ص) براى پذيرش اسلام پاسخ نداده، خود را پسران و دوستان خدا مىخواندند. [٤]
بُحيرا
بحيراى راهب (جرجيس)، از قبيله عبدالقيس بود. [٥] برخى مفسّران، مقصود از «الّذين آتيناهم الكتاب» در آيه ١٢١ بقره (٢) [٦] و ٥٢ قصص (٢٨) [٧] را- كه بيانگر ايمان گروهى از اهلكتاب به پيامبر (ص) است- وى و ديگر اهلكتاب دانستهاند، همچنين در شأن نزول آيه ٨٢ مائده (٥) از وى به راهبى نصرانى و دوستدار اهل ايمان، ياد شده است. [٨]
بحيره---) جاهليّت
[١] عدّهاى از مفسّران، «نصب» در آيه ياد شده را بتها دانستهاند. (روحالمعانى، ج ١٦، جزء ٢٩، ص ١١٣؛ تفسير التحريروالتنوير، ج ١٤، جزء ٢٩، ص ١٨٣)
[٢] السيرة النبويه، ابنهشام، ج ٢، ص ٥١٤.
[٣] جامعالبيان، ج ٤، جزء ٥، ص ١٢١.
[٤] همان، ج ٦، ص ٢٢٤.
[٥] البداية و النهايه، ج ٢، ص ٢٢٨.
[٦] مجمعالبيان، ج ١- ٢، ص ٢٥٣.
[٧] مجمعالبيان، ج ٧- ٨، ص ٣٣٣؛ الجامع لأحكام القرآن، قرطبى، ج ١٣، ص ١٩٦.
[٨] اسباب النزول، واحدى، ص ١٦٧؛ مجمعالبيان، ج ٣- ٤، ص ٢٩٢.