فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٤٣٩ - بنىعبد مناف
بنىعامر بن صَعْصَعه
بنىعامر بن صعصعه، تيرهاى از هوازن و عرب عدنانىِ ساكن در اطراف طائف بودند. [١] برخى مفسّران، نزول آيه ١٦٨ بقره (٢) را ناظر به تحريم برخى از پاكيزگيها از سوى بنىعامر دانستهاند. [٢] بنا به رواياتى نزول آيه ١٨٩ بقره (٢) را پندار نادرست افرادى از جمله بنىعامر دانستهاند كه در حال مُحرِم بودن، به پاس احترامِ احرام از در خانههاى خود وارد نمىشدند. [٣] مفسّرانى نيز آيه ٢٦ اعراف (٧) را در شأن بنىعامر و ديگر قبايلى دانستهاند كه به صورت برهنه طواف مىكردند. [٤] براساس نقلى، مقصود از «الّذين كفروا» در آيه ١١ احقاف (٤٦) بنىعامر دانسته شده كه به مؤمنان فقير تفاخر كرده، مىگفتند: اگر در اسلام خيرى بود ما در پذيرش آن پيشى مىگرفتيم. [٥]
بنىعبدالدار
بنىعبدالدار، فرزندان قصى بن كلاب، تيرهاى از قريش و از پرچمداران شرك بودند. [٦] برخى از مفسّران، نزول آيه ٢٢ انفال (٨) را در شأن بنىعبدالدار دانستهاند كه در جنگ احد، ضدّ مسلمانان شركت كرده، ١٠ تن از پرچمدارانشان به هلاكت رسيدند. [٧] بنا بر قولى آيه ٢٢ انفال (٨) درباره بنىعبدالدار نازل شد كه به كفرورزى و عدم ايمان آنان اشاره دارد. [٨]
بنىعبدالشمس---) بنىاميّه
بنىعبدالمطلب---) بنىهاشم
بنىعبد مَناف
بنىعبد مناف، پسران عبدمناف (هاشم، عبدشمس، مطّلب و نوفل) از اشراف قريش بودند. [٩]
[١] كتاب النسب، ص ٢٥٩؛ المفصّل فى تاريخ العرب، ج ٤، ص ١٤٦.
[٢] مجمعالبيان، ج ١- ٢، ص ٤٥٩.
[٣] اسباب النزول، واحدى، ص ٣٢؛ الجامع لأحكام القرآن، قرطبى، ج ٢، ص ٢٣٠.
[٤] تفسير مبهمات القرآن، ج ١، ص ٤٧٥؛ الدرالمنثور، ج ٣، ص ٤٣٣.
[٥] التبيان، ج ٩، ص ٢٧٣؛ مجمعالبيان، ج ٩، ص ١٢٩.
[٦] جمهرة انسابالعرب، ص ١٢٧.
[٧] التكميل و الاتمام، ص ١٦٣؛ تفسير مبهمات القرآن، ج ١، ص ٥٠٨- ٥٠٩.
[٨] التبيان، ج ٥، ص ٩٩؛ غررالتبيان، ص ٢٦٨.
[٩] جمهرة انسابالعرب، ص ١٤؛ المفصّل فى تاريخ العرب، ج ٧، ص ٣٠٢.